Επάγγελμα Βλαξ! - γράφει ο Γιώργος Σιάμινος

O θηλυκός... Ταμήλος της πολιτικής και κυβερνητική εκπρόσωπος Σ. Βούλτεψη δήλωσε «Είμαστε όλοι καθαρίστριες, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε όλοι κρατικοί υπάλληλοι. Θεωρώ προσβολή και ύβρη να ασχολούμαστε όλη την ημέρα με αυτό το θέμα, όταν έχουμε ενάμισι εκατομμύριο ανέργους».

Ως πολίτες έχουμε πια εξοικειωθεί τόσο πολύ με τον κυνισμό, τη φτήνια και την χυδαιότητα που δεν θα μας προκαλούσε εντύπωση ακόμη και αν βλέπαμε κάποια μέρα στη βουλή σαν εκλεγμένο εκπρόσωπο του Λαού, έναν έμπορο όπλων, έναν έμπορο ναρκωτικών ή μια πορνοστάρ.

Ευτυχώς από μία άποψη που ακόμα στην Ελλάδα της κρίσης οι business με όπλα, ναρκωτικά και πόρνες -σε αντίθεση με κάθε άλλη οικονομική δραστηριότητα- παρουσιάζουν ανάπτυξη και η εγχώρια μαφία ακολουθεί το δικό της… success story περιοριζόμενη στα του οίκου της. Βέβαια οι τελευταίες εκλογές έδειξαν πως υπήρξε ένα... ενδιαφέρον για τα κοινά στην τοπική αυτοδιοίκηση!

Ο θρίαμβος της διαπλοκής - γράφει ο Νίκος Δήμου

Η φράση στο τελευταίο μου κείμενο προβλημάτισε αναγνώστες και σχολιαστές. Έγραφα για την κρίση και τους υπεύθυνους, αναφέροντας «πολιτικούς, συνδικαλιστές και άλλους διαπλεκόμενους». Κάποιος ρώτησε: τι δουλειά έχουν οι συνδικαλιστές με τους διαπλεκόμενους;

Απλούστατα: για μένα δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι διαπλεκόμενοι από τους συνδικαλιστές.

Ο επιχειρηματίας που θα πάρει μία γερή κρατική δουλειά, (αυτόν συνήθως αποκαλούμε διαπλεκόμενο) ζημιώνει το σύνολο κατά ένα ποσό. Αλλά η συνδικαλιστική παράταξη που θα κερδίσει προσλήψεις, συμβάσεις, μονιμότητα, επιδόματα, παροχές, ζημιώνει πολύ περισσότερο. Αν υπολογίσουμε τι μας έχει κοστίσει (και τι κοστίζει ακόμα…) αυτός  ο ανοικονόμητος δημόσιος και ημί-δημόσιος τομέας (όλες οι κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, οργανισμοί, κέντρα και παρακέντρα) θα φρίξουμε.

«Επί του πρακτέου» - γράφει η Κατερίνα Παπαστέργιου

Δειλιάσαμε και αναλωθήκαμε στα αν και στα μπορεί, χαθήκαμε σε εικασίες φτιάχνοντας εναλλακτικά παραμύθια, μέχρι να έρθει η στιγμή της πραγματικότητας και του γεγονότος που θα σε βγάλει από τις πιθανότητες και τις υποθέσεις και θα σε γεμίσει τύψεις, ενοχές και αυτό το γιατί….Αφού το σκέφτηκες γιατί δεν το έπραξες; Η θεωρία με την πράξη είναι μια πάλη αιώνια στην οποία δεν νικάει κανείς. 

Η αλληλένδετη σχέση τους θυμίζει την δράση- αντίδραση, μα για να πράξεις αναλόγως πρέπει να μελετήσεις, να αναλύσεις, να βάλεις σε μια διαδικασία τον εγκέφαλό σου που δε θα χωρά άλλη θεωρία σε σημείο απέχθειας και έτσι θα αποφασίσει σιγά σιγά από μόνος του να περάσει στην πράξη. 

"Ταξίδι ανα-ψυχής" - γράφει ο Βαγγέλης Θεοφίλου

Λίγο πριν γκρεμιστούν τα σύμπαντα και καταρρεύσουν τα διαγαλαξιακά μας σύνορα τουλάχιστον όπως τα ξερουμε έως σήμερα, καλό είναι να προλάβεις να βγάλεις διαβατήριο.

Και αν πάντα αδιαφορούσες για τον σκοπό του ταξιδιού, σου αρκούσε που έβλεπες από το παράθυρό σου λιβάδια νωτισμένα να αντικατοπτρίζουν τον νωχελικό ουρανό... Ηλιοβασιλέματα στον Ατλαντικό και γέμιζε η κορνίζα σου από χρώματα που δε φοβούνται να ξεθωριάσουν, μόνο και μόνο για να ξαναζωντανέψουν πάλι αύριο. Γιατί, μπορεί να ξέρεις ότι βρίσκεσαι μέσα σε τρένο που σε ταξιδεύει ιλιγγιωδώς, αλλά δε ξέρεις πού σε πάει.

"το Ταξί" - γράφει η Ιωάννα Πορτοκάλη

Η χθεσινή μέρα ήταν τόσο καυτή που νόμιζα ότι θα λιώσω σαν παγωτό στα πεζοδρόμια. 

Οι υποχρεώσεις και τα πρέπει με κυνηγούσαν από το πρωί και εγώ βρισκόμουν στην ένταση και τον πανικό της καθημερινότητάς μου. 37 βαθμοί κελσίου, την πιο άσχημη ώρα της ημέρας για να κυκλοφορήσει κάποιος έξω (ο ήλιος να κάνει κατακόρυφο στη γη) και εγώ να είμαι στους δρόμους για να διεκπεραιώσω όσα έπρεπε να γίνουν. 

Αναζητούσα στιγμές δροσιάς που τις έβρισκα σε τράπεζες και δημόσιες υπηρεσίες. Κάποια στιγμή κοίταξα το ρολόι και είδα ότι ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα από εμένα.

"Σωθήκαμε" - γράφει ο Ακίνδυνος Γκίκας

Λίγο πριν αρχίσει η ομαδική φυγή, για τις ελάχιστες διακοπές των Ελλήνων, μερικές σκέψεις περνάνε από το κεφάλι κι ενώ λες να τις απωθήσεις αυτές πάνε και σφηνώνουν σαν παστελάκι σουσαμίσιο  που δεν λέει να ξεκολλήσει από τα δόντια.

Αρχίζεις λοιπόν να ετοιμάζεις τις αποσκευές σου, προκειμένου να αναχωρήσεις για τόπους όπου το μυαλό θα σταματήσει να τρέχει με τους φρενήρεις ρυθμούς της πόλης και της καθημερινότητας. Ξαφνικά την φαντασίωση της όμορφης παραλίας με το ταβερνάκι και το δωμάτιο σε απόσταση αναπνοής από τα πόδια σου, αντικαθιστά το «πλήρωσα την πρώτη δόση της εφορίας»;

Το τηλεσκόπιο Hubble ανακαλύπτει γαλαξίες που δεν περιμέναμε να υπάρχουν - The Science Spot

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble αποκάλυψε ένα αινιγματικό τόξο φωτός, πίσω από ένα εξαιρετικά μεγάλο σμήνος γαλαξιών σε απόσταση 10 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. Το σμήνος αυτό είχε ανακαλυφθεί νωρίτερα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer και δημιουργήθηκε όταν το Σύμπαν ήταν ακόμη περίπου στο ένα τέταρτο της σημερινής του ηλικίας. Το μεγάλο τόξο είναι η παραμορφωμένη εικόνα ενός γαλαξία που βρίσκεται πίσω από το σμήνος, και το φως που εξέπεμψε άλλαξε πορεία από τη βαρυτική επίδραση της συστάδας των γαλαξιών η οποία παρεμβάλλεται.

"Ασπρόμαυρες φωτογραφίες" - γράφει ο Γιάννης Αποστόλογλου

Πάντα με γοήτευαν οι παλιές, ίσως λίγο φθαρμένες και με τσακισμένη άκρη, ασπρόμαυρες οικογενειακές φωτογραφίες.

Mε μαγνητίζουν οι φιγούρες των προγόνων που ποτέ δεν γνώρισα, να στέκονται τις περισσότερες φορές ανέκφραστοι και αμήχανοι, θαρρείς με κάποιο ίχνος ταπεινότητας. Το σύνηθες φόντο αυτών των φωτογραφικών στιγμών είναι κυρίως κάποιο σπίτι του χωριού, ή κάποια πεδιάδα της μακεδονικής υπαίθρου, καθώς και στιγμιότυπα από γάμους, βαφτίσια και ανέμελα τοπικά γλέντια.

Από τις πλέον αγαπημένες μου είναι εκείνες οι ελάχιστες που τραβήχτηκαν – άραγε από ποιον-  κατά τη διάρκεια κάποιου διαλείμματος από τις αγροτικές δουλειές γιατί σε εκείνες, τα πρόσωπα είναι πιο γελαστά, παρά τον σωματικό κάματο.

"Ιωάννα Χατζηανδρέου" - γράφει η Μαίρη Σοφικίτου [Maryholic]

Έχουν περάσει σχεδόν 13 χρόνια από τότε που σπουδάζαμε στα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, εγώ Βιβλιοθηκονομία κι εκείνη Τουριστικές επιχειρήσεις. Ήταν τότε που σχεδόν απαγάγαμε την Μαίρη Ρετσίνα, την έβαφα, την έντυνα (την έγδυνα ενίοτε για χάρη της τέχνης!) και η Ιωάννα την φωτογράφιζε με την αναλογική της Zenit καθώς  παράλληλα με τις σπουδές της φοιτούσε και στην σχολή φωτογραφίας   ESP. Βγαίναμε, μεθούσαμε, γελούσαμε, κλαίγαμε, και η Ιωάννα εκεί να βγάζει την φωτογραφική της μηχανή για να απαθανατίσει την στιγμή. Φαινόταν από τότε τι επρόκειτο να ακολουθήσει αλλά εκείνη την εποχή ήταν όλα τόσο ρευστά που απλά κάναμε όνειρα...Και το δικό της, λοιπόν, βγήκε αληθινό!

Ερευνητική πολιτική σε καιρό κρίσης - γράφει ο Δημήτρης Κουρέτας

Η διαμόρφωση της ερευνητικής στρατηγικής σε ένα πανεπιστήμιο στη χώρα μας σήμερα έχει τρεις κύριες συνιστώσες και πρέπει ν’ απαντά στα ακόλουθα ερωτήματα:

1. Πώς θα δημιουργήσουμε νέα γνώση και ικανότητες, δηλαδή νέα αξία; Για ν’ απαντηθεί αυτό το ερώτημα πρέπει να αξιολογηθεί η πιθανή μεσο-μακροπρόθεσμη εξέλιξη των επιστημονικών πεδίων που μας ενδιαφέρουν, οι μακροπρόθεσμες απαιτήσεις της αγοράς και η δυνατότητα προσέλκυσης ισχυρής χρηματοδότησης.

2. Πώς θα εκμεταλλευτούμε τη νέα γνώση και τις ικανότητες που θα αναπτύξουμε; Για ν’ απαντηθεί αυτό το ερώτημα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι πιθανοί τρόποι αξιοποίησης των ερευνητικών αποτελεσμάτων (π.χ., δημοσιεύσεις, διπλώματα ευρεσιτεχνίας, τεχνοβλαστοί, συμβάσεις εκχώρησης κ.ο.κ.) σε σχέση με τις προτεραιότητες διαφύλαξης των πηγών μοναδικότητας (π.χ., νέα γνώση που ανήκει αποκλειστικά στο ίδρυμα και μπορεί ν’ αποτελέσει αντικείμενο προστασίας μέσω τίτλου πνευματικής ιδιοκτησίας), καθώς επίσης και το είδος και το εύρος της συνεργασίας με άλλα ακαδημαϊκά ιδρύματα, ερευνητικά κέντρα, δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς.

Small talk #4

Τελικά όταν το σπίτι σου είναι δίπλα από ένα μπαρ, το πρώτο –αν τα βάλουμε σε προτεραιότητα- που θα σε κάνει να καλέσεις την αστυνομία είναι η μουσική… και δεν εννοώ την ένταση αλλά το είδος, την ανομοιομορφία στην ροή και την εναλλαγή, την κακογουστιά του «δισκοβάλτη» και την ανοησία του αφεντικού που όχι μόνο τον διάλεξε αλλά συνεχίζει να τον γουστάρει. Αν κι εδώ που τα λέμε, στα αποτυχημένα μπαρ ιδιοκτήτης-dj-σερβιτόρος είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο.

Holy Rock and Roll με τον Gsac - στο Stage-Radio.gr

Σήμερα 22.00 - 00.00

Γεια χαρά,

Είμαι ο gsac και μαζί θα ταξιδέψουμε στον ιερό τοπο του Rock and roll.

Ιερό γιατι εχει καταφέρει να γίνει απαραίτητο στην καθημερινότητά μου και το έχει καταφέρει σε κάθε του μορφή, ένταση, εποχή και είδος.

Αυτό θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω μέσω του “Holy Rock and Roll”.

Θα κάνουμε ταξίδια και στάσεις στο χρόνο, από τα Blues μέχρι το Rock του σήμερα, θα σας αφηγηθώ ιστορίες πίσω από τη σκηνή αλλά και μεγάλες στιγμές του ήχου αυτού στην ιστορία της μουσικής

«Ένα κουρασμένο τίποτα» - γράφει η Κατερίνα Παπαστέργιου

Σταρένια επιδερμίδα, πράσινα ολοστρόγγυλα μάτια και μια πλεξούδα που έφτανε μέχρι την μέση. Πλησίασε με φωνή χαμηλή και βραχνή αλλά ηχούσε τόσο ιδιαίτερη και παιδική όσο φαινόταν. Ακούμπησε στο τραπέζι του παραλιακού μαγαζιού τα κουρασμένα κατακόκκινα τριαντάφυλλά της. “Θα πάρετε λουλούδια; Έχω και χαρτομάντιλα, αναπτήρες…..Πάρτε κάτι”. Επέμενε, επιζητούσε την προσοχή με τόσο σθένος να της ρίξεις ένα βλέμμα, να της απαντήσεις έστω και αν ήξερε πως δεν θα της έδινες ούτε ένα κέρμα. Δεν το θεώρησε χάσιμο χρόνου, ότι δεν θα αγοράζαμε το κατάλαβε από την πρώτη στιγμή. Ήταν από τις λίγες περιπτώσεις αν όχι η μοναδική που ήθελε λίγη κουβέντα, να ακούσει χωρίς να πει λέξη λες και είχε ξεχάσει τον τρόπο που μιλούν οι άνθρωποι. Έδειχνε να διασκεδάζει αυτά που άκουγε λες και της άρεσε η προφορά των λέξεων.

Mr Posh - γράφει η Μαίρη Σοφικίτου [Maryholic]

Μπήκε στην ζωή μας πριν από 3 χρόνια και από τότε μας έχει γίνει απαραίτητος. Μια μικρή εμμονή να παρακολουθούμε τις εμφανίσεις του, να διαβάζουμε ανελλιπώς  τα άρθρα του, να παρευρισκόμαστε στα επιτυχημένα parties που διοργανώνει, να τον βλέπουμε να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά. Δεν έχω κάποιο τίτλο να του αποδώσω, αισθάνομαι πως ο όρος blogger είναι πολύ μικρός για τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από το Poshfashionnews.com.

O Mr. Posh δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Τάσο Λαζαρίδη αυτό το φιλόδοξο,αυτοκαταστροφικά ειλικρινές πλάσμα που καθημερινά ανταγωνίζεται τον εαυτό του. Άλλωστε όταν βρίσκεσαι στην κορυφή από το πρώτο κιόλας άρθρο σου μόνο εσένα έχεις να αντιμετωπίσεις.

New York Times: Τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι δέσμια των κομμάτων, των βανδάλων και των διοικητικών υπαλλήλων

Ο Αλέξανδρος είναι τελειόφοιτος στο Πολυτεχνείο. Αντί, όμως, να προετοιμάζεται για τις εξετάσεις του στο Πανεπιστήμιο και ακολούθως να οργανώνει τα πλάνα του για μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο, πίνει καφέ σε μια καφετέρια πλησίον της σχολής του.

Μια τυπική εικόνα Έλληνα φοιτητή που δεν μπορεί να κάνει μάθημα, αν και θα το ήθελε, μεταφέρει με άρθρο της στη New York Times η δημοσιογράφος Κέριν Χοπ. Ο Αλέξανδρος (αρνείται να δώσει το επώνυμό του) λέει χαρακτηριστικά: «Θέλησα να μείνω μακριά από τα πολιτικά και να κοιτάξω τη δουλειά μου. Οι εξετάσεις πηγαίνουν για τον Αύγουστο και αυτό σημαίνει πως μπορεί να χάσω τη θέση μου σε ένα πανεπιστήμιο του Λονδίνου».

Για την Παλαιστίνη - γράφει ο Γιώργος Σιάμινος

Η είδηση…

Η αφορμή δόθηκε: Στις 12 Ιουνίου τρεις νεαροί Ισραηλινοί έποικοι εξαφανίστηκαν στη Δυτική Όχθη. Τα Μ.Μ.Ε. όλου του κόσμου μεταδίδουν το γεγονός, συνοδεύοντας το με κραυγές περί τρομοκρατίας και με τα αιτήματα για απελευθέρωσή τους από τους Υπουργούς Εξωτερικών των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Το Ισραήλ κατηγορεί από την αρχή τη Χαμάς που αρνείται την εμπλοκή της και ξεκινά έρευνες στη Δυτική Όχθη. Από τις 12 Ιούνη ξεκινούν οι βομβαρδισμοί και οι επιθέσεις των Ισραηλινών.

“Όπερα: Μεγάλα συναισθήματα, για όλους” - γράφει η Κασσάνδρα Δημοπούλου

Γεια σας! Ονομάζομαι Κασσάνδρα Δημοπούλου (το γένος Ματάνα) πήρα το όνομα της προγιαγιάς μου της Κασσάνδρας απ'τα Σέρβια- λεν πως η οικογένειά της καταγόταν απ'το Βυζαντινό Κάστρο...  Λεν επίσης πως είχε θεραπευτικές ικανότητες, πως οι κατάρες της πιάναν (ευτυχώς έριχνε σπάνια) και πως στην πραγματικότητα, την λέγαν Αλεξάνδρα.  Όταν έγινα 18 χρονών, μη γνωρίζοντας τα παραπάνω, αποφάσισα να μετονομαστώ σε Κασσάνδρα.  Δεν με λεν έτσι κανονικά.  Μαζί με το όνομα, απέκτησα διάφορα στοιχεία του χαρακτήρα της (όλα τα καλά!) και πλέον η γιαγιά μου (η Κλεοπάτρα!) ισχυρίζεται ότι της μοιάζω αρκετά.  Εγώ λοιπόν, η τρίτη Κασσάνδρα της οικογένειας (η δεύτερη είναι η θεία μου που απέκτησε το όνομα κληρονομικά) βγήκα λυρική τραγουδίστρια.

Το καλοκαίρι μου της Βάσιας Ζαχαροπούλου

Οι πρώτες διακοπές της ζωής μου ήταν στην Τήνο και τις πρώτες βουτιές τις έκανα στην κολυμπήθρα του ναού της Παναγίας του νησιού! Από τότε κάναμε διακοπές με την οικογένειά μου στο νησί σχεδόν κάθε χρόνο. Κάθε φορά, θυμάμαι, ανυπομονούσα να επισκεφθώ την οικογενειακή μας φίλη και πιανίστα, κυρία Φιλιώ, και να βρεθώ στο πανέμορφο μουσικό σπίτι της, στον Τριαντάρο. Εκεί καθόμουν στο πιάνο της κι έπαιζα όση ώρα εκείνη μας μαγείρευε τηνιακά εδέσματα με πεντανόστιμα τοπικά προϊόντα. Η κυρία Φιλιώ «ταξίδεψε» και μαζί της έφυγε η εποχή της αθωότητας, αφήνοντας όμως υπέροχες αναμνήσεις.

Δυτική Μακεδονία Ώρα Μηδέν - γράφει ο Ηλίας Κάτανας

Ζούμε τις πιο σκοτεινές μέρες της σύγχρονης περιόδου για την περιοχή μας. Ξεπουλώντας τη ΔΕΗ οι δύο κυβερνητικοί εκπρόσωποι της Περιφερειακής μας Ενότητας στη Βουλή, δεν έχασαν μόνο το προσωπικό πολιτικό τους στοίχημα, δεν προσπάθησαν καν να σώσουν την πολιτική τους υστεροφημία ερχόμενοι αντιμέτωποι με τις προεκλογικές δεσμεύσεις και εξαγγελίες τους, αλλά καταδίκασαν την χώρα και την περιοχή μας σε μια μόνιμη ενεργειακή εξάρτηση και σε μία κατακόρυφη πτώση της οικονομίας της.

Κάνοντας χρήση του κοινωνικού αυτοματισμού, προσπαθούν μάταια ακόμη και σήμερα να μας πείσουν για τα οφέλη ενός γρήγορου ξεπουλήματος μέσα από τη φόρτιση που προκαλεί στην κοινωνία η επαναλαμβανόμενη πληροφόρηση σχετικά με τον “κακό” συνδικαλιστή και τον δυσανάλογα υψηλά αμειβόμενο υπάλληλο.

Κωνσταντίνος Μητροβγένης - γράφει η Μαίρη Σοφικίτου [Maryholic]

Οκτώβριος 2011. Άλιμος. Πρώτο σεμινάριο αυτογνωσίας-αυτοβελτίωσης και χτυπάει το κουδούνι για τελευταία φορά καθώς όλοι (ή σχεδόν όλοι!) ήμασταν ήδη εκεί. Μπαίνει χαμογελαστός, λάμπει ολόκληρος, είναι αυτός που είδα πριν λίγες μέρες στην απέναντι πρώτη σειρά να παρακολουθεί μια από τις επιδείξεις μόδας στο AXDW και πάλι μου είχε κάνει εντύπωση η τόσο καθαρή του αύρα. 

Εκείνη την μέρα έμαθα τον λόγο. Κάθισε δίπλα μου, προσπαθούσαμε με δυσκολία να παρακολουθήσουμε το σεμινάριο καθώς είχαμε τόσα πράγματα να πούμε και η ενέργεια εξαπλωνόταν παντού. Αυτή η αίσθηση που όλοι έχουμε βιώσει πως αυτόν τον άγνωστο τον γνωρίζουμε πολύ καλά! Εκείνη την χρονιά είχε κερδίσει το βραβείο του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου σχεδιαστή. Ήταν εκείνη η χρονιά που αποτέλεσε αφετηρία των όσων μαγικών άρχισαν να συμβαίνουν σε κάθε του επίδειξη.

Τώρα θα παίξουμε ρώσικη ρουλέτα... - γράφει ο Γιώργος Σιάμινος

Πρόσωπα, χρόνος, τόπος και τρόπος δεν έχουν καμία σημασία. Θα μπορούσε να συμβεί στον οποιοδήποτε και οπουδήποτε. Για την ακρίβεια έχει συμβεί αμέτρητες φορές. Όμως τώρα ήρθε η σειρά του. Ίσως γ΄ αυτό όλα του φαίνονται τόσο ξεχωριστά. Τελικά η αιωνιότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια στιγμή παραπέρα από το παρόν, μια ακόμη διάφανη σταγόνα που πέφτει από τον σταλακτίτη της μνήμης στην άβυσσο. 

Είπαν τα συνηθισμένα «δεν χανόμαστε» και  «θα τα λέμε». Την έβαλε στο Λεωφορείο της γραμμής και τη χαιρέτησε μηχανικά με ένα νεύμα από εκείνα τα γνωστά των αποχωρισμών, που αφήνουν ένα γρέζι μέσα σου και ένα μόνιμο σφίξιμο στο στήθος.

Κοίτα μαμά, μοιάζω με εσένα: Ένα βίντεο που συγκλονίζει!

Τι συμβαίνει όταν στην οικογένεια επικρατεί βία; Ποιο είναι το αντίκτυπο στα παιδιά; Η παρακάτω πολυβραβευμένη ταινία μικρού μήκους, της Γερμανίδας Julia Peters, «Weiss» δίνει με πολύ απλό αλλά δυνατό τρόπο τις απαντήσεις.

Ένα κοριτσάκι ψαχουλεύει στα πράγματα της μαμάς της. Προσπαθεί να βρει τα καλλυντικά και να φτάσει στον καθρέφτη. Ξεκινά να βάφεται με συγκεκριμένο τρόπο που, όπως φαίνεται, της είναι πολύ οικείος. Το αποτέλεσμα απλά σοκάρει.

Εδώ Κοζάνη: Μικρή ΔΕΗ, μεγάλα βάσανα - γράφει ο Νίκος Μάστορας Γκουλέμας

Για αρχή, ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Στην ελληνική αγορά ενέργειας δεν υπάρχει κανένα μονοπώλιο εδώ και χρόνια· κάτι περισσότερο από το 35% του ηλεκτρικού ρεύματος παράγεται και διακινείται από ιδιώτες που δραστηριοποιούνται στους χώρους των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και του φυσικού αερίου. Το ποσοστό υπερκαλύπτει τον κανόνα του 30% που προβλέπει η ευρωπαϊκή οδηγία προκειμένου να υπάρχουν στοιχειώδεις όροι ανταγωνισμού.

Ο λόγος για τον οποίο προκύπτει θέμα «μικρής ΔΕΗ» είναι αποτέλεσμα της προνομιακής πρόσβασης της ΔΕΗ Α.Ε. στον λιγνίτη. Η ΔΕΗ Α.Ε. δεν πληρώνει για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων· αποδίδει (;) στην περιοχή ένα φτωχό ανταποδοτικό τέλος της τάξης του 0,5% επί των μεικτών πωλήσεών της, ανταποδοτικότητα στην οποία μάλιστα δεν συνυπολογίζεται το εξωτερικό κόστος του λιγνίτη (θέμα που, πολύ σωστά, τίθεται από πολλούς). Φανταστείτε, δηλαδή, να είχατε μια επιχείρηση στην οποία δεν θα χρειαζόταν να πληρώσετε για την πρώτη ύλη του προϊόντος που θα εμπορευόσασταν. Ονειρικό!

10 Trips You NEED To Take In Your 20s

[via]

Small talk #3

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που ζουν στο προσκήνιο και αυτοί που ζούνε στο παρασκήνιο. Υπάρχουν πάλι δύο υποκατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που επιδιώκουν να είναι στο παρασκήνιο και αυτοί που άθελά τους βρίσκονται εκεί, εκ των οποίων πάλι, οι μισοί είναι ευτυχισμένοι και οι άλλοι μισοί δυστυχισμένοι.

 Εμείς θα ασχοληθούμε με τους ευτυχισμένους. Από πού αντλούν αυτή τους την ευτυχία όταν -repeat- είναι άνθρωποι που βρίσκονται στο παρασκήνιο, άθελά τους;

Τι κάνουν και είναι ευτυχισμένοι;

Φοβερή οικογένεια, πλούτο, πανέμορφη γκόμενα ή κότερα και λιμουζίνες; Μα αν τα είχαν αυτά θα ανήκαν στη πρώτη κατηγορία δηλαδή αυτή του προσκηνίου. Ανεξάρτητα αν θα ήταν ευχαριστημένοι από τη ζωή τους ή όχι.

Άρα, ας μας πει κάποιος τι είναι αυτό που διαχωρίζει τη μία από την άλλη κατηγορία;