O θηλυκός... Ταμήλος της πολιτικής
και κυβερνητική εκπρόσωπος Σ. Βούλτεψη δήλωσε «Είμαστε όλοι
καθαρίστριες, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε όλοι κρατικοί υπάλληλοι. Θεωρώ
προσβολή και ύβρη να ασχολούμαστε όλη την ημέρα με αυτό το θέμα, όταν έχουμε
ενάμισι εκατομμύριο ανέργους».
Ως πολίτες έχουμε πια εξοικειωθεί
τόσο πολύ με τον κυνισμό, τη φτήνια και την χυδαιότητα που δεν θα μας
προκαλούσε εντύπωση ακόμη και αν βλέπαμε κάποια μέρα στη βουλή σαν εκλεγμένο
εκπρόσωπο του Λαού, έναν έμπορο όπλων, έναν έμπορο ναρκωτικών ή μια πορνοστάρ.
Ευτυχώς από μία άποψη που ακόμα στην
Ελλάδα της κρίσης οι business με όπλα, ναρκωτικά και πόρνες -σε
αντίθεση με κάθε άλλη οικονομική δραστηριότητα- παρουσιάζουν ανάπτυξη και η
εγχώρια μαφία ακολουθεί το δικό της… success story περιοριζόμενη στα του οίκου
της. Βέβαια οι τελευταίες εκλογές έδειξαν πως υπήρξε ένα... ενδιαφέρον για
τα κοινά στην τοπική αυτοδιοίκηση!
Το τελευταίο οχυρό που έμεινε να
πέσει είναι η αντίδραση μας στην βλακεία. Αν αλωθεί και οι αίσθηση που έχουμε
για το τι σημαίνει «κοινή λογική» και εξοικειωθούμε με την βλακεία, τότε
θα γίνουμε περισσότερο ευάλωτοι και θα οδηγηθούμε ευκολότερα στην αποβλάκωση.
Δεν εννοώ πως όλοι οι πολιτικοί είναι
βλάκες (από δημογραφική και στατιστική άποψη σίγουρα θα υπάρχουν και
τέτοιοι, όπως υπάρχουν και σε όλους τους κοινωνικούς τομείς) και δεν πιστεύω
πως είναι κακό να υπάρχουν και βλάκες πολιτικοί, αντίθετα είναι δείγμα υγείας
να υπάρχει αντιπροσώπευση κάθε ομάδας μέσα στο κοινοβούλιο. Άλλωστε
σύμφωνα με τον Ιταλό ιστορικό της οικονομίας Κάρλο Μ. Τσιπόλα (1922-2000) «Ηλίθιους συναντά κάποιος και μεταξύ
γραφειοκρατών, πολιτικών, στρατηγών ιερωμένων. Οι εκλογές είναι ένας πολύ
αποτελεσματικός θεσμός, ο οποίος εξασφαλίζει τη διατήρηση σταθερού
ποσοστού ηλιθίων ανάμεσα στους ισχυρούς».
Επίσης ο Τσιπόλα θεωρεί πως υπάρχουν πέντε «νόμοι» για την ανθρώπινη
ηλιθιότητα. Στο βιβλίο του «Οι
βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας», διατυπώνει την θέση (Δεύτερος
Νόμος) ότι «H πιθανότητα κάποιος να είναι ηλίθιος είναι
ανεξάρτητη από κάθε άλλο χαρακτηριστικό αυτού του προσώπου». Δηλαδή, το ποσοστό
των ηλίθιων είναι το ίδιο σε κάθε κοινωνική ομάδα είτε αφορά καθηγητές
πανεπιστημίου, είτε ανειδίκευτους εργάτες. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η υπεραντιπροσώπευση της
συγκεκριμένης ομάδας στην
κεντρική πολιτική σκηνή. Οι πολιτικοί… Φόρεστ Γκάμπ στην Ελλάδα είναι πολλοί και το πρόβλημα έχει πάρει
εκρηκτικές διαστάσεις. Αντίθετα με την επικρατούσα άποψη (η οποία σύμφωνα με
τον γερο… Κάρολο είναι η άποψη που συμφέρει την άρχουσα τάξη) που θέλει να μας
πείσει ότι οι πολιτικοί μας είναι απλά βλάκες πρέπει να αναλύσουμε το πρόβλημα
διεξοδικότερα.
Ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης στο
άρθρο του «Η δικτατορία των
ηλιθίων» αναφέρει ότι «αφού στον κόσμο υπάρχουν έξυπνοι άνθρωποι,
πρέπει, αναγκαστικά, να υπάρχουν και βλάκες. Αλλιώς ο διαχωρισμός δεν θα είχε
νόημα, όπως δεν έχει νόημα το ¨πάνω¨ χωρίς το ¨κάτω¨, το ¨δεξιό¨ χωρίς το
¨αριστερό¨». Ομοίως ο Δ.
Χαριτόπουλος στο «Εγχειρίδιο Βλακείας» αναφέρει ότι οι άνθρωποι
χωρίζονται «…ανεξαρτήτως φυλής,
χρώματος, φύλου, πλούτου, σπουδών, ιδεολογίας , σε δύο βασικές κατηγορίες :
στους ΕΞΥΠΝΟΥΣ και στους ΒΛΑΚΕΣ».
Οι πολιτικοί είναι ο καθρέπτης μιας
κοινωνίας. Σε παλιότερες εποχές που ήταν ακόμη ζωντανά ιδανικά και οράματα τα
οποία συγκινούσαν τον Λαό, αυτός με την ψήφο του είχε εκλέξει εξαίρετους
ανθρώπους σε δημόσια αξιώματα. Άνθρωποι που αποδείκνυαν όχι μόνο με λόγια αλλά
με πράξεις την ανιδιοτέλεια των προθέσεων τους και δεν δίσταζαν να θυσιάσουν
την πολιτική τους καριέρα, την προσωπική και οικογενειακή τους γαλήνη, μερικοί
ακόμη και την ελευθερία τους ή την ζωή τους για χάρη των ιδανικών τους.
Άνθρωποι που ασχολήθηκαν με τα κοινά για να προσφέρουν και όχι να υπεξαιρέσουν
ή να συγκαλύψουν τις ψυχολογικές τους ελλείψεις με το εθιστικότερο ναρκωτικό,
την εξουσία. Άνθρωποι που μπήκαν στην πολιτική με ψηλά το κεφάλι και βγήκαν από
αυτή φτωχότεροι σε υλικά αγαθά, αλλά με καθαρό το μέτωπο και πλουσιότεροι σε
εμπειρίες και συναισθήματα.
Βέβαια και τότε υπήρχαν (υπάρχουν και
θα υπάρχουν) καιροσκόποι και αριβίστες, ωστόσο δεν τολμούσαν να εκδηλωθούν με τέτοια
ξετσιπωσιά, γιατί ήξεραν πως θα ήταν δύσκολη η επανεκλογή τους, γεγονός που θα
τους στερούσε χρήματα, προνόμια και εξουσία.
Η Σ. Βούλτεψη, ο Μ. Ταμήλος και
πολλοί άλλοι (δεν αναφέρθηκαν για να μην… αδικήσουμε κάποιους) αναφέρθηκαν όχι
ως παραδείγματα βλακείας, αλλά ως παραδείγματα έξυπνων πολιτικών. Δεν είναι
βλάκες (όχι τουλάχιστον περισσότερο από όλους εμάς) αλλά επικίνδυνοι.
Χρησιμοποιούν συνειδητά την βλακεία ως πολιτικό εργαλείο, ως τρόπο σκέψης και
ανάλυσης για φέρουν εις πέρας το έργο της αποβλάκωσης μας και για την
ώρα κάνουν μια χαρά την… δουλειά τους!
Ο κ. Σπάισερ από την Cass
Business School in London και ο κ. Αλβεσον από το Πανεπιστήμιο
του Λουντ στη Σουηδία είχαν ξεκινήσει μία μελέτη με στόχο να διερευνήσουν πώς
οι επιφανείς οργανισμοί χειρίζονται τα εξαιρετικά έξυπνα άτομα. Σύντομα όμως
αναγκάστηκαν να ανακατευθύνουν τη μελέτη τους σε ένα φαινόμενοτο οποίο
ονομάστηκε «λειτουργική βλακεία».
Ο κ. Σπάισερ αναφέρει «μας
εξέπληξε το γεγονός ότι ακριβώς οι πλευρές στις οποίες είχαν εκπαιδευτεί
εξαφανίζονταν αμέσως» Σε μια μετα-ανάλυση ανέφεραν ότι η
λειτουργική βλακεία αποτέλεσε έναν άμεσο παράγοντα για τη χρηματοοικονομική
κρίση. Ο κ. Σπάισερ αναφέρει ότι «Οι άνθρωποι αυτοί ήταν
απίστευτα έξυπνοι. Όλοι γνώριζαν ότι υπήρχαν προβλήματα με τις
ασφάλειες των υποθηκών και τα δομημένα ομόλογα». Ωστόσο κανένας δεν
θεωρούσε ότι είναι δικό του πρόβλημα για να το εξετάσει και όσοι εργαζόμενοι
εξέφραζαν τις ανησυχίες τους αντιμετώπιζαν πειθαρχικές κυρώσεις.
Πιο επικίνδυνο από όλα δεν είναι οι
αλλοτριωμένοι πολιτικοί που είναι διατεθειμένοι να υποδύονται τους βλάκες, αλλά
οι αλλοτριωμένοι πολίτες που υποκρίνονται τους βλάκες, ώστε να μην αναλάβουν
τις ευθύνες τους.
