Δειλιάσαμε και
αναλωθήκαμε στα αν και στα μπορεί, χαθήκαμε σε εικασίες φτιάχνοντας εναλλακτικά
παραμύθια, μέχρι να έρθει η στιγμή της πραγματικότητας και του γεγονότος που θα
σε βγάλει από τις πιθανότητες και τις υποθέσεις και θα σε γεμίσει τύψεις,
ενοχές και αυτό το γιατί….Αφού το σκέφτηκες γιατί δεν το έπραξες; Η θεωρία με
την πράξη είναι μια πάλη αιώνια στην οποία δεν νικάει κανείς.
Η αλληλένδετη
σχέση τους θυμίζει την δράση- αντίδραση, μα για να πράξεις αναλόγως πρέπει να
μελετήσεις, να αναλύσεις, να βάλεις σε μια διαδικασία τον εγκέφαλό σου που δε
θα χωρά άλλη θεωρία σε σημείο απέχθειας και έτσι θα αποφασίσει σιγά σιγά από
μόνος του να περάσει στην πράξη.
Να τη πάλι η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων,
αυτοί που αγαπούν την θεωρία και πόρεψαν χρόνια ολόκληρα μ’αυτήν και αυτοί που μισούν
τα μισόλογα, το γενικά και αόριστα, το καλή η θεωρία αλλά επί του πρακτέου….Θέλουν
την πραγματοποίηση της σκέψης κάνοντας παρέα με το εδώ και τώρα, θέλουν την εξέλιξη
στην στασιμότητα με κάθε κόστος.
Οι θεωρητικοί
τύποι φαντάζουν αλλιώτικοι, δειλοί και ενίοτε παρεξηγημένοι παραμυθάδες με
παραμύθια αληθινά βγαλμένα από την ζωή, την δική τους, την δική σου. Αναλύουν
το πρόβλημα σου και νουθετούν σαν ειδήμονες με χρόνια εμπειρίας και σε παροτρύνουν
στην πράξη, μονάχα για τους ίδιους είναι απαγορευμένη λέξη. Ακατανόητο αλλά
εξηγήσιμο. Είναι που μερικές φορές επιλέγουν να διαλογίζονται και να τα λένε
μόνοι τους καταλήγοντας σε συμπεράσματα, άλλοτε εσφαλμένα και άλλοτε πιο σωστά
από ποτέ. Η σιωπή τους είναι η λύση της εξίσωσης, είναι αυτά που
αντιλαμβάνονται και που είναι περισσότερα από όσα πρέπει είναι αυτοί που
δυστυχούν περισσότερο γιατί στο πέρασμά τους δεν αφήνουν ίχνη παρά μόνο λόγια που
σίγουρα με τον καιρό δεν θα τα θυμάσαι αυτολεξεί. Οι επιλογές τους ηχούν
χαμηλόφωνα μόνο όταν νιώσουν αδικημένοι αποφασίζουν να πράξουν. Ακόμη και αυτή
η απόφαση να μιλήσουν την κατάλληλη για εκείνους ώρα και κρινόμενη ιδανική
στιγμή είναι πράξη. Ακόμη και εκείνη την ώρα την έχουν χιλιοσκεφτεί κάνοντας
πρόβα τα λόγια σε μια μοναδική για εκείνους παράσταση. Αν κόψουν έστω και ένα
εισιτήριο, χαμογελούν χωρίς λόγια αλλά με πράξη.
Οι αδικημένοι μα
τελικά οι περισσότερο κερδισμένοι, κρινόμενοι εκ του αποτελέσματος, είναι αυτοί
που μιλούν με πράξεις, λες και ξέρουν ότι προκαλούν το θαυμασμό των θεωριών και
προσπαθούν να κάνουν όσες περισσότερες μπορούν για να κερδίσουν έπαινο
γενναιότητας. Έχουν όμως ένα δυνατό επιχείρημα, υποστηρίζουν πως αν η θεωρία
δεν γίνει πράξη είναι άχρηστη! Οι πράξεις τους μιλούν από μόνες τους δίνοντας
έτσι στους θεωρητικούς το δικαίωμα και την αφορμή για κριτική, όποια και να
είναι αυτή δεν πτοούνται και τους εκδικούνται γιατί δεν μετανιώνουν για αυτά
που έκαναν ενώ οι άλλοι μετανιώνουν κάθε μέρα και πιο πολύ για αυτά που δεν
έκαναν….
