Λίγο πριν γκρεμιστούν
τα σύμπαντα και καταρρεύσουν τα διαγαλαξιακά μας σύνορα τουλάχιστον όπως τα
ξερουμε έως σήμερα, καλό είναι να προλάβεις να βγάλεις διαβατήριο.
Και αν πάντα
αδιαφορούσες για τον σκοπό του ταξιδιού, σου αρκούσε που έβλεπες από το
παράθυρό σου λιβάδια νωτισμένα να αντικατοπτρίζουν τον νωχελικό ουρανό...
Ηλιοβασιλέματα στον Ατλαντικό και γέμιζε η κορνίζα σου από χρώματα που δε
φοβούνται να ξεθωριάσουν, μόνο και μόνο για να ξαναζωντανέψουν πάλι αύριο.
Γιατί, μπορεί να ξέρεις ότι βρίσκεσαι μέσα σε τρένο που σε ταξιδεύει
ιλιγγιωδώς, αλλά δε ξέρεις πού σε πάει.
Είμαστε κλειδωμένοι μέσα σε ένα τρένο
που καλπάζει αδιάκοπα στις ράγες του πλανήτη και είμαστε τόσο τυφλοί και
αδέξιοι να καταλάβουμε οτι όχι μόνο δεν είμαστε οι ισχυροί αλλά είμαστε οι
ανήμποροι παρατηρητές που καμωνόμαστε τους παντοδύναμους.
Αλλά παρ'όλα αυτά
εξακολουθούμε να πεθαίνουμε, μέσα στις πέντε μας αισθήσεις και την τρισδιάστατη
απτή μας πραγματικότητα. Που πιο πολύ παραπλανά παρά το μάτι ανοίγει. Και
ξαφνικά συνειδητοποιούμε οτι όχι μόνο δε ξέρουμε να οδηγούμε, όχι μόνο δεν
έχουμε στα χέρια μας τιμόνι ή ηνία αλλά είμαστε όμηροι μέσα σε ένα τρένο που
δεν ξέρουμε καν ποιός οδηγεί. Πού μας πηγαίνει και γιατί ποτέ δεν κάνει μια
στάση να ξεκουραστεί ή να κατέβει ο ίδιος. Πειραματόζωα μέσα στο ίδιο μας το
πείραμα. Θύτες και θύματα ταυτόχρονα. Πειραματόζωα στο πιο μεγαλεπήβολο πείραμα
που σχεδιάστηκε ποτέ. Το πείραμα της φύσης που διαρκεί εκατομμύρια χρόνια, μέσα
σε στεγανούς καταψύκτες με το βάθος πέντε απύθμενων ωκεανών και το βάρος της
γης ή σε κλιβάνους αποστείρωσης. Απλά, γελά μαζί μας και μας περιμένει
καρτερικά στη γωνιά του χρόνου για να μας κοιτάξει υπεροπτικά επιβεβαιώντας το
μεγαλείο της και την αθλιότητα μας. Την αδικοχαμένη ματαιοδοξία μας σε μια
προσπάθεια να γίνουμε θεοί.
Μπορεί να βλέπεις το
τρένο νύχτα μερα στον καθρέφτη σου, αλλά δε βλέπεις τον προορισμό και αυτό
είναι που σε καθιστά τυφλό. Αλλά πού πας δόλιε με τις πέντε σου αισθήσεις; Με
τόσο φτηνό εξοπλισμό πού πας να εξερευνήσεις του χάους την αρχή, τη μέση και το
τέλος. Είναι μεγάλο το χάος και τόσο μικροί εμείς. Και όταν δεν θα χρειαζόμαστε
πια κορμί για να ταξιδεύουμε στο τρένο, θα είναι αρκετό το φως για να μας
παρασύρει σε κάθε γης τα μέρη...
Δεν ξέρω αν έφτασε η
ώρα, μετά από εκατομμύρια χρόνια αέναης περιστροφής και βίαιης επαφής πάνω στις
ράγες του χρόνου, το τρένο της ζωής να εκτροχιαστεί και να μην μείνει ούτε ένα
βαγόνι όρθιο που να θυμίζει πως κάποτε εδώ, υπήρξαν και βασίλεψαν άνθρωποι.
Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την ύπαρξη μας και τη
θέση μας πάνω στο τρένο. Να γίνει καταμερισμός από την αρχή. Θέσεις που δεν μας
ανήκουν, ας πάρουμε τα πόδια μας από πάνω τους και ας την παραχωρήσουμε σε
όσους τους ανήκουν δικαιωματικά. Πόσο πιο εγωιστικό και απάνθρωπο να κάθομαι
εγώ σε 2 θέσεις ταυτόχρονα και να καταλαμβάνω άλλες 2 με τις αποσκευές μου, τη
στιγμή που βλέπω ότι εσύ και πολλοί ακόμη σαν εσένα είστε όρθιοι μη έχοντας
κάπου να ακουμπήσετε και να απολαύσετε το μαγικό ταξίδι. Με διαρκή κίνδυνο να
πέσετε σε κάποια απότομη στροφή και να καταλήξετε μοιραία. Αυτό συμβαίνει
λοιπόν εις τους αιώνας των αιώνων... Κάποιοι ταξιδεύουμε όρθιοι ψάχνοντας
διακαώς αποκούμπια και χειρολαβές και κάποιοι ταξιδεύουν ατάραχοι bussiness
class, με τα πόδια τους πάνω στην απέναντι κενή θέση. Πιθανότατα τη δική σου
θέση....
