Η είδηση…
Η αφορμή δόθηκε: Στις 12 Ιουνίου τρεις νεαροί Ισραηλινοί έποικοι εξαφανίστηκαν στη Δυτική Όχθη. Τα Μ.Μ.Ε. όλου του κόσμου μεταδίδουν το γεγονός, συνοδεύοντας το με κραυγές περί τρομοκρατίας και με τα αιτήματα για απελευθέρωσή τους από τους Υπουργούς Εξωτερικών των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Το Ισραήλ κατηγορεί από την αρχή τη Χαμάς που αρνείται την εμπλοκή της και ξεκινά έρευνες στη Δυτική Όχθη. Από τις 12 Ιούνη ξεκινούν οι βομβαρδισμοί και οι επιθέσεις των Ισραηλινών.
Σκοτώνουν πολλαπλάσιους Παλαιστινίους κάθε ηλικίας, ενώ προχωρούν σε πράξεις συλλογικής τιμωρίας (καθαρά Ναζιστική τακτική). Από τα μέσα Ιούνη πραγματοποίησαν 387 εισβολές σε σπίτια και καταυλισμούς Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη, 2400 εισβολές σπίτια και κτίρια κοινωνικών υπηρεσιών, πάνω από 800 συλλήψεις (μεταξύ αυτών και εκλεγμένων βουλευτών) αριθμός που προστίθεται στους ήδη 6000 Παλαιστίνιους κρατουμένους.
Σκοτώνουν πολλαπλάσιους Παλαιστινίους κάθε ηλικίας, ενώ προχωρούν σε πράξεις συλλογικής τιμωρίας (καθαρά Ναζιστική τακτική). Από τα μέσα Ιούνη πραγματοποίησαν 387 εισβολές σε σπίτια και καταυλισμούς Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη, 2400 εισβολές σπίτια και κτίρια κοινωνικών υπηρεσιών, πάνω από 800 συλλήψεις (μεταξύ αυτών και εκλεγμένων βουλευτών) αριθμός που προστίθεται στους ήδη 6000 Παλαιστίνιους κρατουμένους.
Και η μη είδηση…
Πριν από αυτό, το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου, δέκα επτά αγόρια απήχθησαν στην Δυτική Όχθη. Το μικρότερο ήταν 13 ετών, το μεγαλύτερο 17. Κάποια αρπάχθηκαν υπό την απειλή όπλων από τα σπίτια τους μέσα στη νύχτα, άλλα στους δρόμους μέρα μεσημέρι. Για τα διεθνή Μ.Μ.Ε. αυτή δεν ήταν μια είδηση άξια αναφοράς, ενώ κανένας πολιτικός της Δύσης δεν κάλεσε σε απελευθέρωση των αγοριών. Αναμενόμενο αφού έκαναν το λάθος να είναι Παλαιστίνιοι. Σύμφωνα με το σύλλογο κρατουμένων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων Addameer, υπάρχουν σήμερα κάπου διακόσια παιδιά Παλαιστινίων κρατούμενα σε ισραηλινές φυλακές.
Ιστορική αναδρομή
Ο πληθυσμός της Παλαιστίνης ως το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, είχε διαμορφωθεί σε δύο κύριες ομάδες: μια μειοψηφία Εβραίων (περίπου 8%) και μία πλειοψηφία Αράβων, Μουσουλμάνων και Χριστιανών. Το 1917 ο Υπουργός των Εξωτερικών της Μ. Βρετανίας (Λόρδος Μπάλφουρ) δήλωσε στον Αγγλοεβραίο μεγαλοτραπεζίτη Ρότσιλντ ότι η χώρα του ευνοεί την ίδρυση εβραϊκού κράτους στην περιοχή της Παλαιστίνης. Βέβαια, οι Βρετανοί προκειμένου να βρουν συμμάχους εναντίον των Οθωμανών, είχαν υποσχεθεί κράτος στην περιοχή και στους Παλαιστίνιους. Το τέλος του Πολέμου (1918) βρίσκει την Παλαιστίνη υπό βρετανική κηδεμονία, γεγονός που ευνοεί την μετεγκατάσταση στην περιοχή Εβραίων, οι οποίοι μέχρι τότε ζούσαν στη Δυτική Ευρώπη. Έτσι έχουμε την σταδιακή εγκατάσταση Εβραίων καθ’ όλη τη διάρκεια του Μεσοπολέμου από το 1922 μέχρι το 1940.
Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, εξαιτίας των Ναζιστικών πογκρόμ κατά των Εβραίων και με την ενεργή υποστήριξη των χωρών της Δυτικής Ευρώπης και των ΗΠΑ, αυξάνεται το μεταναστευτικό ρεύμα των Εβραίων προς την Παλαιστίνη. Προκαλούνται αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε οργανωμένες ένοπλες ομάδες Εβραίων και σε σχεδόν άοπλους κατοίκους της Παλαιστίνης. Η Μεγάλη Βρετανία (κυρίαρχη δύναμη στη Μέση Ανατολή) στα τέλη του 1946 προσπάθησε να απεμπλακεί από το πρόβλημα και να βρει μία συμβιβαστική λύση. Μετά τη λήξη του Πολέμου ο νεοσυσταθείς Οργανισμός Ηνωμένος Εθνών ψηφίζει την απόφαση 181 (Νοέμβριος 1947) με την οποία επιβλήθηκε η διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο διαφορετικά κράτη: ένα αραβικό, και ένα εβραϊκό, το Ισραήλ ( ιδρύθηκε 14 Μαΐου 1948). Η απόφαση εφαρμόστηκε μόνο κατά το ήμισυ, αφού δεν ιδρύθηκε αυτόνομο Παλαιστινιακό κράτος. Την ίδρυση του Ισραήλ ακολούθησε ο πρώτος Αραβοΐσραηλινός πόλεμος. Ο πόλεμος κράτησε μέχρι το Μάρτιο του 1949. Νίκησε το Ισραήλ, το οποίο προσάρτησε και νέες περιοχές, τις οποίες ο ΟΗΕ είχε παραχωρήσει στους Άραβες της Παλαιστίνης. Ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιοι πρόσφυγες κατευθύνονται προς την δυτική όχθη του Ιορδάνη, στην Γάζα, στην Συρία, στον Λίβανο.
Θα ακολουθήσουν άλλοι δύο αραβοϊσραηλινοί πόλεμοι. Στον πρώτο (1967) το Ισραήλ ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Παλαιστίνης καταπατώντας τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, ενώ προχωρά στην εγκατάσταση ενόπλων δυνάμεων εποίκων στις περιοχές αυτές με σκοπό την μελλοντική προσάρτηση τους. Στον δεύτερο (Οκτώβριος 1973) Συρία και Αίγυπτος επιχειρούν την επανάκτηση των χαμένων εδαφών. Ο πόλεμος τελείωσε με στρατιωτική νίκη του Ισραήλ. Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στο Συνέδριο της Γενεύης. Η Συνθήκη Ειρήνης που υπογράφηκε (Μάιος 1974), ανάγκασε το Ισραήλ σε υποχωρήσεις, κάνοντάς το να συνειδητοποιήσει, λόγω της απειλής ολοκληρωτικής ήττας κατά τον αιφνιδιασμό και τις συροαιγυπτιακές αρχικές επιτυχίες των πρώτων 48 ωρών, ότι ο πλήρης στραγγαλισμός των αντιπάλων του εγκυμονούσε κινδύνους. Στις 6 Ιούνη 1982 ξεκινά νέος αραβοϊσραηλινος πόλεμος με την εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο. Οι επιθετικές ενέργειες του Ισραήλ και των «ειρηνευτικών» στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ, της Γαλλίας και Ιταλίας προξένησαν αντιδράσεις και αγανάκτηση στη διεθνή κοινή γνώμη. Στις 8 Δεκέμβρη 1987 ισραηλινό στρατιωτικό καμιόνι χτυπάει μία ομάδα Παλαιστινίων που γύριζαν από τις δουλειές στα σπίτια τους. Τέσσερις Παλαιστίνιοι νεκροί και εννέα τραυματίες. 3.000 άνθρωποι που ακολουθούν την κηδεία των θυμάτων, περικυκλώνονται από Ισραηλινά στρατεύματα τα οποία πυροβολούν στο ψαχνό. Οι άοπλοι Παλαιστίνιοι απαντούν πετώντας πέτρες. Απολογισμός: Δύο νεκροί και τριάντα τραυματίες. Έτσι ξεκινά και η πρώτη μεγάλη εξέγερση των Παλαιστινίων, η Ιντιφάντα (1987-1993). Το Ισραήλ χρησιμοποιεί τον στρατό, προκαλώντας την διεθνή κατακραυγή. Χάνουν τη ζωή τους 1.100 Παλαιστίνιοι και 160 Ισραηλινοί. Όλες ανεξαίρετα οι ενέργειες των Ισραηλινών σε βάρος των Αράβων κατοίκων της Παλαιστίνης, από το 1948 ως τις αρχές του 1990 και η κατάκτηση των εδαφών που ανήκουν στον Παλαιστινιακό λαό έχουν καταδικαστεί από τον ΟΗΕ.
Μετά τον πόλεμο του Κόλπου (1991) υπογράφεται (Σεπτέμβρης 1993) η συμφωνία του Όσλο που υποχρεώνει τους Παλαιστίνιους να παραδώσουν τα ¾ της ιστορικής Παλαιστίνης με αντάλλαγμα τη δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους. Εξαιτίας της αδιαλλαξίας των ισραηλινών κυβερνήσεων, της μεροληπτικής υπέρ του Ισραήλ θέσης των ΗΠΑ, της πλήρης απουσίας του ΟΗΕ, για την μερική έστω εφαρμογή αυτής της συμφωνίας, χρειάστηκε να υπογραφούν άλλες πέντε ενδιάμεσες συμφωνίες: του Καΐρου (1994), της Τάμπα (1995), της Χεβρώνας (1997), του Ουάι Ρίβερ (1998), του Σαρμ Ελ – Σέιχ (1999).
Τα τέσσερα βασικά προβλήματα του παλαιστινιακού ζητήματος παραμένουν άλυτα: το εδαφικό, το ζήτημα της Ιερουσαλήμ, το ζήτημα των υδάτων και το ζήτημα των προσφύγων. Έτσι ξεσπούν νέες συγκρούσεις και ξεκινά η δεύτερη μεγάλη εξέγερση, η Ιντιφάντα του 2000. Η 2η Ιντιφάντα ξέσπασε το Σεπτέμβρη και καταπνίχθηκε από τον ισραηλινό στρατό. Ο αριθμός των νεκρών ξεπέρασε τους 5.300 Παλαιστινίους.
Τον Ιούνη του 2002 ξεκίνησε από το Ισραήλ η κατασκευή ηλεκτρονικού φράχτη (ή Τείχους του Απαρτχάιντ) μήκους 703 χλμ, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Πρόκειται για δίκτυο τσιμεντένιων τοίχων ύψους ως και 8 μέτρα και τάφρων, με μια ζώνη ασφαλείας με μέσο πλάτος 60 μέτρα. Στις 9 Ιουλίου του 2004, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε ότι το Ισραήλ πρέπει να σταματήσει την κατασκευή του, να το κατεδαφίσει και να αποζημιώσει τον πληθυσμό για όλες τις ζημιές που προκλήθηκαν από την κατασκευή του. Επίσης υπενθύμισε στη Διεθνή Κοινότητα ότι υποχρεούται να εφαρμόσει το διεθνές δίκαιο και σε καμία περίπτωση να μην υποστηρίξει την κατάσταση. Στις 20 Ιουλίου του 2004, η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου επικυρώθηκε με το Ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών με κωδικό ES-10/15. Το ψήφισμα υπερψήφισαν 150 κράτη (6 ψήφοι κατά- 10 αποχές). Το Ισραήλ περιφρονώντας το Διεθνές δικαστήριο και τον ΟΗΕ, συνέχισε την ανέγερση του Τείχους, επιβάλλοντας στην ουσία τον πλήρη αποκλεισμό των Παλαιστινίων.
Ό Δαβίδ απέναντι στο Γολιάθ, το δίκιο του αδύναμου απέναντι στο άδικο του δυνατού. Ένας Λαός που εδώ και 67 χρόνια αγωνίζεται για να αποκτήσει πατρίδα. Ένας Λαός που κλέψανε τη γη του και τώρα θέλουν να του πάρουν ακόμη και την στενή λωρίδα στεριάς που του απόμεινε (τα Παλαιστινιακά Εδάφη έχουν μειωθεί πλέον σήμερα στο 22% αυτών που ήταν στο χάρτη μέχρι το 1947). Ένας Λαός που πλήρωσε και πληρώνει με αίμα το πείσμα του, να αμφισβητεί τους ισχυρούς, οι οποίοι νομίζουν πως μπορούν να κόβουν και να ράβουν το διεθνές δίκαιο, σύμφωνα με τα συμφέροντα τους και να εξισώνουν τους θύτες με τα θύματα. Αλήθεια που είναι όλοι αυτοί οι… υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που επέβαλλαν το… δίκαιο στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, να… σώσουν και τους Παλαιστίνιους; Ένας Λαός που αρνείται να παραδώσει τα όπλα και να συμβιβαστεί, ενώ ακόμη στέκεται απέναντι στα τανκς και τα όπλα τελευταίας τεχνολογίας, αμυνόμενος με πέτρες, σφεντόνες και γιατί όχι και ρουκέτες. Όταν οι Παλαιστίνιοι απαντούν με ρίψη ρουκετών στην Ισραηλινή επίθεση γιατί αυτό να βαφτίζεται τρομοκρατία και όχι άμυνα;
Αν και το Κράτος της Παλαιστίνης (από το 2013) αναγνωρίζεται από το 70% των κρατών-μελών των Ηνωμένων Εθνών (134 ανεξάρτητες χώρες) και μία μη διεθνώς αναγνωρισμένη (Δυτική Σαχάρα) το Ισραήλ, έχοντας εξασφαλίσει παρασκηνιακά την στήριξη των Η.Π.Α. και την χρήσιμη σιωπή της Ε.Ε., αρνείται την ύπαρξη του!
Η Λωρίδα της Γάζας έχει έκταση όσο η μισή Αττική, η γεωργία της (στοιχεία του 2008), είχε δυνατότητα να θρέψει μόνο 200 – 300 χιλιάδες σε σύνολο 1,5 εκ. ανθρώπων (με τα παιδιά να αποτελούν περίπου το 60% του πληθυσμού). Η περιοχή είναι αποκλεισμένη από ξηράς, θαλάσσης και αέρος από τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ. Το 2008 ο μισός πληθυσμός δεν είχε πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό, τα 2/3 δεν είχαν δίκτυο αποχέτευσης, περίπου 10.000 καμία πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης, περισσότερο από 1 εκ. ήταν άμεσα εξαρτημένοι από τη διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια. Το βιοτικό επίπεδο είναι μέχρι σήμερα παραπάνω από τραγικό. Οι κάτοικοί της στερούνται τα πιο βασικά ζωτικά αγαθά και υπηρεσίες, όπως η διατροφή, το νερό, η υγεία. Η Γάζα έχει μετατραπεί στο μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στον κόσμο. Ο αποκλεισμός της Γάζας κορυφώθηκε με την πολεμική επίθεση του Ισραήλ τον Δεκέμβρη του 2008, που άφησε πίσω της 1.419 νεκρούς (926 πολίτες, μεταξύ των οποίων 326 παιδιά και 111 γυναίκες), 5.300 τραυματίες (περισσότεροι από τους μισούς γυναίκες και παιδιά), 2.114 κατοικίες εντελώς ισοπεδωμένες, 3.242 κατοικίες με ανεπανόρθωτες καταστροφές που τις κατέστησαν μη κατοικήσιμες, 15.000 κατοικίες με σοβαρές ζημιές και τεράστιες καταστροφές στις βασικές υποδομές της περιοχής (νοσοκομεία, σχολεία, δίκτυα κοινής ωφέλειας). Οι Παλαιστίνιοι εφτά δεκαετίες τώρα, αγωνίζονται για γη και ελευθερία και το κράτος του Ισραήλ τους αρνείται και τα δύο. Γι' αυτό δε χωρούν συμψηφισμοί και ίσες αποστάσεις.
Εν αναμονή της απόφασης για χερσαία επιχείρηση στη Γάζα, ο μέχρι τώρα απολογισμός (σύμφωνα με τον Ο.Η.Ε.) της Ισραηλινής επίθεσης που ξεκίνησε την προηγούμενη Τρίτη είναι:172 νεκροί (130 άμαχοι, συμπεριλαμβανομένων 35 παιδιών και 26 γυναικών), 1.260 τραυματίες ‒ 17.500 πρόσφυγες. Όπως δήλωσε εκπρόσωπος του Ισραηλινού στρατού σε Γαλλικό Πρακτορείο κανείς Ισραηλινός δεν έχει σκοτωθεί, παρά το γεγονός ότι η Χαμάς έχει εκτοξεύσει εκατοντάδες ρουκέτες από όταν ξεκίνησε η σύγκρουση, στις 8 Ιουλίου.
Την Παρασκευή 11 Ιουλίου στο Ισραήλ η οργάνωση YESH GVUL (ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΟΡΙΟ) κάλεσε σε συγκέντρωση κατά της Ισραηλινής επίθεσης αποδεικνύοντας πως υπάρχουν υγιείς δυνάμεις στην ισραηλινή κοινωνία. Το Αντιπολεμικό - Αντιμιλιταριστικό κίνημα Yesh Gvul μάχεται και στηρίζει ισραηλινούς πολίτες και φαντάρους-αρνητές στράτευσης, οι οποίοι δεν συμφωνούν με την εγκληματική πολιτική του Ισραηλινού κράτους.
Οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν ανάγκη από οίκτο, αλλά από υλική και ηθική αλληλεγγύη. Γιατί ο αγώνας των Παλαιστινίων είναι ο αγώνας των Κυπρίων για ελεύθερη και ανεξάρτητη Κύπρο, είναι ο αγώνας των Κούρδων απέναντι στην τουρκική καταπίεση, είναι ο αγώνας ακόμη και όσων ισραηλινών μάχονται για την ειρήνη στην περιοχή, απέναντι στο ίδιο τους το κράτος. Είναι ο αγώνας οποιουδήποτε Λαού αντιστέκεται στις επιδιώξεις όλων αυτών που εφαρμόζουν το Μακιαβελικό «Διαίρει και Βασίλευε», αντιμετωπίζοντας τους ανθρώπους σαν υπηκόους χωρίς δικαιώματα και τις ζωές τους σαν ψυχρούς αριθμούς. Γιατί «Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει».
