Λίγο πριν αρχίσει η ομαδική
φυγή, για τις ελάχιστες διακοπές των Ελλήνων, μερικές σκέψεις περνάνε από το
κεφάλι κι ενώ λες να τις απωθήσεις αυτές πάνε και σφηνώνουν σαν παστελάκι
σουσαμίσιο που δεν λέει να ξεκολλήσει
από τα δόντια.
Αρχίζεις λοιπόν να ετοιμάζεις
τις αποσκευές σου, προκειμένου να αναχωρήσεις για τόπους όπου το μυαλό θα σταματήσει
να τρέχει με τους φρενήρεις ρυθμούς της πόλης και της καθημερινότητας. Ξαφνικά
την φαντασίωση της όμορφης παραλίας με το ταβερνάκι και το δωμάτιο σε απόσταση
αναπνοής από τα πόδια σου, αντικαθιστά το «πλήρωσα την πρώτη δόση της εφορίας»;
Κουνάς λίγο το κεφάλι να
φύγει αυτή η ποταπή σκέψη, που εχεις υποσχεθεί στον εαυτό σου ότι δεν θα
επιτρέψεις να σου χαλάσει την διάθεση και την θέση της, σαν τα παιδικά εκείνα
παιχνίδια που έπρεπε να βάλεις τις μπιλίτσες στις τρυπούλες, αντικαθιστά μια
άλλη... «τώρα μου είπε να τον πάρω τηλέφωνο όταν επιστρέψω, για να πάω για
δουλειά, για το «άν» εχει δουλειά για να πάω ή για να δει «αν» θα με κρατήσει
στη δουλειά;;;;».
Ξανακουνάς το κεφάλι, λίγο
πιο έντονα αυτή τη φορά και αποφασίζεις ότι μάλλον λόγω της ζέστης ίσως
χρειάζεται να ρήξεις λίγο νερό στο πρόσωπό σου, γιατί αυτή ευθύνεται για την «υπερθέρμανση» του εγκεφάλου.
Επανέρχεσαι στην προετοιμασία
ανανεωμένος και σίγουρος ότι το πρόβλημα βρήκε την λύση του και ως σύγχρονος
Σωκράτης, αναφωνείς, σκύβοντας να συνεχίσεις «να γιατί χρειάζονται οι άνθρωποι
τις διακοπές».
Ξαφνικά και με τη φορά του
εγκεφάλου προς το πάτωμα, ως σαν να κέρδισες έξτρα μπόνους, οι μπιλίτσες
πολλαπλασιάζονται και πεντακάθαρα τις ακούς να πηγαινοέρχονται στο κρανίο σου
ψάχνοντας τρυπίτσα για να μπουν... Κάθε φορά που μια μπίλια βρίσκει την θέση
της, ως «φωτεινός παντογνώστης» ανάβει και μια νέα σκέψη.... Αν απολυθώ! Αν μου
είπε να τον πάρω τηλέφωνο για με ρίξει από τα 600 ευρώ που παίρνω τώρα, στον
βασικό των πεντακοσίων, όπως ουρλιάζει ο λογιστής του οτι πρέπει να κάνει;
Μήπως χάσω το τρένο της ανάπτυξης που έρχεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα και έτσι
παραμείνω ένας απλός πωλητής αντί να ασκώ το επάγγελμα που τόσα χρόνια
σπούδαζα; Λες να πάρουν άλλοι την θέση μου τώρα που θα λείπω; Έκλεισα
εισιτήριο; Έχω λεφτά για τις διακοπές; Που θα μείνω; Θα είναι όμορφα εκεί που
θα πάω; Κι αν πιάσουν μελτέμια μέσα στον Αύγουστο; Έχουν πετάξει και τα τοξικά
της Συρίας λες να πάθω κανένα καρκίνο...
Το κεφάλι πετάγεται πάνω ως
σαν να βρήκε σε λάστιχο και επιστρέφοντας στην ορθή του στάση, οδηγεί τις
μπιλίτσες στον λάρυγγα, ως αποχετευτικό σύστημα, καθαρίζοντας το κρανίο και
αφήνοντας την μια και μοναδική σκέψη να κυριαρχεί.
Ποιος τις χέζει τις διακοπές!
Εδώ αυτό που προέχει είναι να σωθούμε! Εδώ γίνεται «πόλεμος»! Εδώ είναι «η ζωή
μου ο θάνατός σου»! Εδώ είναι η τρέλα...
Σωθήκαμε!!!
Καλό καλοκαίρι...
