Την 1η Ιουλίου 2009 ο τότε Υπουργός Υγείας Δημήτρης
Αβραμόπουλος στο πλαίσιο της εκδήλωσης "εθνική συμμαχία κατά του
καπνίσματος" και εγκαινιάζοντας τη νέα αντικαπνιστική εκστρατεία τόνισε
πως δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία για το αν πρόκειται να εφαρμοστεί ο
νόμος, γιατί απλά αυτό θα συμβεί στο ακέραιο. Επίσης σημείωσε πως με την
απαγόρευση του καπνίσματος σβήνουμε το τσιγάρο και σβήνουμε και το αμαρτωλό
παρελθόν της χώρας.
Τότε όλα ακούστηκαν τετελεσμένα. Υπάρχει εθνικό σχέδιο
και το πιστέψαμε...
Πέντε χρόνια μετά εξακολουθώ να πιστεύω πως τα
επονομαζόμενα παραθυράκια σε κάθε εθνικό σχέδιο είναι σαφώς πιο ισχυρά και πιο
αποφασιστικής σημασίας στην εκπόνηση του από το ίδιο το σχέδιο.
Δε θέλω να μιλήσω για τον αντικαπνιστικό νόμο. Θέλω να
μιλήσω για το νόμο που ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Για το νόμο που ποτέ δεν έπεισε
τους πολίτες αυτής της χώρας πως πρόκειται να αποτελέσει τη βάση μιας υπαρκτής
πραγματικότητας. Για το νόμο εκείνο που έμεινε σε εξαγγελίες και κενές
περιεχομένου αντιδράσεις.
Είναι αυτό το αίσθημα της ματαιότητας που προκαλεί μια
τέτοια διαδικασία αυτο-αναιρέσεων των ίδιων των θεσμών, μια ματαιότητα που
πλήττει τους πολίτες και βαθαίνει μέσα στην κοινωνία. Είναι αυτή η αίσθηση ότι
η εξέλιξη δεν επιτρέπεται στο όνομα της διαφθοράς. Κι έτσι καθένας βρίσκεται να
αναζητά το δικό του παραθυράκι στην ανάληψη της ευθύνης του ως ενεργός και
συμμετοχικός πολίτης.
Πέντε χρόνια μετά και εν τω μέσω της γνωστής κρίσης
"η Ελλάδα" δεν κατάφερε να "κόψει το τσιγάρο" όπως
ευαγγελίζονταν η τότε εκστρατεία. Και πόσο απογοητευτικό και ενδεικτικό της
κατάστασης μπορεί να είναι αυτό... Γιατί όταν δεν μπορεί μια κυβέρνηση να
πείσει για την αναγκαιότητα εφαρμογής των νόμων που η ίδια φέρνει και για το
απαρέγκλιτο της διαδικασίας, τότε για ποια αναμόρφωση, μεταρρύθμιση και
εξυγίανση μπορούμε να μιλάμε...
Το "η Ελλάδα κόβει το τσιγάρο" τείνει να
γίνει μια εθνική επέτειος αποτυχίας...
Κατερίνα Παπανικολάου
