Συνειδητά
εδώ και 12 χρόνια μένω σε κωμόπολη. Μία κωμόπολη που δε της λείπει τίποτα… ή μάλλον
σε εμένα δε λείπει τίποτα. Και η πόλη δίπλα. Από ένα εικοσάλεπτο μέχρι μία ωρίτσα.
Με
αφορμή λοιπόν την επίσκεψή μου στο κοντινότερο Μikel για “καφέ πακέτο” συνειδητοποίησα το μεγάλο άνοιγμα της
ψαλίδας μεταξύ των παραδοσιακών καφετεριών και των νέων café της κάθε πόλης. Μεγαλώσαμε με το σκεπτικό να στηρίζεται
από όλους μας η τοπική αγορά… συμφωνούμε. Να στηρίζει ο καταναλωτής την τοπική αγορά, όταν
και η τοπική αγορά σέβεται τον καταναλωτή.
Να δείχνει ο καταναλωτής ανεκτικότητα
στα τοπικά καταστήματα όταν και τα τοπικά καταστήματα το προσφέρουν το κάτι
παραπάνω. Να μην απαιτεί το τοπικό κατάστημα να είναι ο ντόπιος μόνιμος πελάτης
της μόνο και μόνο λόγω εντοπιότητας αλλά γιατί θα τον κερδίσει με το κάτι παραπάνω
που θα του προσφέρει σε σχέση με τον πολυεθνικό ανταγωνιστή του.
Τι
θα είναι αυτό;… ακόμα και το χαμόγελό του. Την καλημέρα του, το παραπάνω στην εξυπηρέτηση. Ο πετυχημένος επαγγελματίας δίνει εξετάσεις κάθε ημέρα.
Είδατε
καμιά μέρα στα Goody’s να μη σας καλησπερίσουν
με χαμόγελο ή να μην ακούσετε καμιά δεκαριά "παρακαλώ" μέχρι να πάρετε τον δίσκο
με τη παραγγελία σας; Είδατε ποτέ στα Μikel και να είναι στραβωμένη η σερβιτόρα γιατί τη χώρισε
ο γκόμενος; Είδατε ποτέ σε μεγάλη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων ο πωλητής να είναι πασαλειμμένος
με λάδια γιατί επισκεύαζε αυτοκίνητα στο συνεργείο της αντιπροσωπείας;
Σε
αντίθεση με τα παραπάνω, είδα σε τοπικό σουβλατζίδικο να απαιτεί ο καταστηματάρχης
να του πω τι θα φάω –και αν δε το έχει- να στραβώνει λέγοντάς μου πως δε θα
αγοράζει κάτι που το τρώω μόνο εγώ, έχω δει σε καφετέρια της γειτονιάς ο σερβιτόρος
να είναι στραβωμένος και ψιλομεθυσμένος γιατί έχει θέματα με το γκομενάκι του
και έχω δει σε μάντρα μεταχειρισμένων αυτοκινήτων τον πωλητή-επισκευαστή-ιδιοκτήτη
(λες και όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους)
μέσα στα λάδια να προσπαθεί να με πείσει να αγοράσω την μπαχατέλα λέγοντας
μου το πόσο ευχαριστημένος είναι ο κουνιάδος του που του πούλησε το ίδιο ακριβώς πέρυσι.
Ας
καταλάβουμε λοιπόν πως όταν δεν έχουμε δουλειά στο μαγαζί μας, δε φταίει μόνο ο μαλάκας ο πελάτης
που δε μας στηρίζει –λες και μας έχει υποχρέωση- αλλά να ψάξει τα λάθη του ο
καθένας μας, ακούγοντας τι λέει ο κάθε πελάτης ξεχωριστά. Πλαγίως τι λέει,,, γιατί ευθέως
κανείς δε το λέει.
Υ.Γ: Ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο…αλλά δεν έχει ούτε ο καταστηματάρχης πάντα!
