Τα “μπάνια του λαού” από τότε και
μέχρι την αυγή του 2010 ήταν κάτι σαν θρησκευτική τελετή, απλά είχαν μεγαλύτερη
διάρκεια. Μια τελετή διαρκεί κάποια λεπτά της ώρας ενώ τα μπάνια… τρεις μήνες !
Αν πήγαινες σε κάποια Υπηρεσία αρχές
Ιουνίου, προκειμένου να λύσεις πιθανό πρόβλημά σου η απάντηση ήταν “κλισέ” : “… από Σεπτέμβρη κύριέ μου”.
Και αν, ως αδαής τόλμαγες να ξεστομίσεις
“μα τώρα πρέπει να βρεθεί η λύση, σας παρακαλώ…” ελάμβανες την τιμωρητική αποστομωτική
απάντηση “μα και σεις τελευταία στιγμή…”.
Η “τελευταία στιγμή” βάσει των έως
τώρα λογικών πρακτικών μεταφράζεται παγκοσμίως σε μια μέρα πριν… μερικές ώρες
πριν…. ή εσχάτως σε μερικά λεπτά πριν, όχι σε χρονική διάρκεια τριών μηνών…
Τώρα, αν συνέχιζες το
“μπούρου-μπούρου” ερχόταν η αφοπλιστική κουβέντα “μα τι θέλετε να κάνω; Δεν
βλέπετε; Ένας άνθρωπος είμαι, δεν μπορώ να τα κάνω όλα μόνος μου…” . Και εδώ
που τα λέμε δεν είχε άδικο. Οι Υπηρεσίες ήταν άδειες από τις αρχές του Ιούνη,
λες και κάνανε πρόβα τις “μεταρρυθμίσεις” τριάντα και βάλε χρόνια, μετά!
Τώρα που βρισκόμαστε όμως, στην
απαρχή της “Ανάπτυξης” ( ανάπτυξη= σύγχρονη, παραπλανητική εκδοχή της
παλιομοδίτικης φράσης “λαέ σφίξε κι άλλο το ζωνάρι”) τα πράγματα αλλάζουν!
Οι Υπηρεσίες λειτουργούν ανελλιπώς. Κανείς
(από αυτούς που δεν έχουν απολυθεί) δεν λείπει απ’ το πόστο του, το παραγόμενο
όμως έργο είναι το ίδιο, αν όχι χειρότερο, με αυτό του παρελθόντος.
Μια τρύπα στο νερό!
Το θέμα δεν είναι “ποσοτικό” είναι
“ποιοτικό”!! Είναι θέμα κουλτούρας αυτών που μας διοικούν, αυτών που με την ψήφο
μας, τους δίνουμε την δυνατότητα να “διαμορφώσουν”.
Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και
ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω Αχ
Ελλάδα - Μανώλης Ρασούλης (1945-2011)
Ακίνδυνος Γκίκας
Γεννήθηκε
στον Πειραιά. Αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Αντί
για λόγια δράση!
“Ο κόσμος στρέφει και περιστρέφεται, το παν είναι να βγεις στη βόλτα…” (Νικόλας Άσιμος)
Συνεχίζεται...
