Τα καλύτερα
καλοκαίρια είναι κάθε τέσσερα χρόνια. Πάει και τελείωσε. Δεν χωρά συζήτηση
αυτό. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος τα καλύτερα καλοκαίρια είναι κάθε
τέσσερα χρόνια ξεκινώντας από το 1930 όταν και πραγματοποιήθηκε το πρώτο Παγκόσμιο
Κύπελλο στην Ουρουγουάη.
Η έναρξη του
μουντιάλ είναι για εμάς του ποδοσφαιρόφιλους πολύ περισσότερο από αυτό που
φαίνεται. Και εξηγούμαι:
Για αρχή υπάρχει
η ποδοσφαιρική προσέγγιση. Μέσα στην ομογενοποίηση που δημιουργεί το Champions League,
στα Παγκόσμια Κύπελλα θαρρείς πως οι ομάδες ξαναβρίσκουν την εθνική τους
ταυτότητα. Οι μεγαλύτεροι παίχτες του κόσμου, για ένα μήνα, αγωνίζονται στα
ίδια γήπεδα με κίνητρο όχι μόνο το Κύπελλο, αλλά και την Εθνική ποδοσφαιρική
τους υπερηφάνεια.
Γιατί για τους Βραζιλιάνους ή τους Αργεντίνους και τους
Γερμανούς το κύπελλο είναι η επιβεβαίωση. Η ουσία είναι να αποδείξουν, ο
καθένας χωριστά, ότι το δικό τους ποδόσφαιρο είναι το καλύτερο στον κόσμο.
Έπειτα υπάρχει η
Εθνική προσέγγιση. Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλο γεγονός στον πλανήτη που να
αναμετρούνται έθνη, σε ομαδικό επίπεδο, για την επικράτησή τους. Είναι ένας
πόλεμος με θύματα τον εθνικό εγωισμό και την περηφάνια. Μάχες σε οδοφράγματα
από χορτάρι, με επικάλυψη το ποδόσφαιρο, που στο πίσω μέρος μπορεί να κουβαλάνε
ιστορία αιώνων. Σε ποιο άλλο γεγονός θα μπορούσαν να αναμετρηθούν η Αμερική με
το Ιράν και να μην υπάρχει στην «εμπόλεμη ζώνη» το άγχος των πυρηνικών; Ακόμα
και στους Ολυμπιακούς αγώνες το στοιχείο αυτό δεν είναι τόσο δυνατό καθώς
λείπει σε μεγάλο βαθμό η έννοια της συλλογικής προσπάθειας και της
ομαδικότητας.
Και έρχομαι στην
σημαντικότερη τρίτη προσέγγιση. Παρέα, φίλοι, μπύρες, σουβλάκια. Όλα τα
παραπάνω είναι απλά η αφορμή για να περνάμε καλά. Είναι η αφορμή για να
ανοίξουν και πάλι τα μπαλκόνια, να βγουν οι τηλεοράσεις έξω, να γεμίσουν οι
πλατείες. Είναι η αφορμή να ξαναβρεθούμε. Να
κουβεντιάσουμε για πράγματα τόσο ασήμαντα που για εκείνο το μήνα τα κάνουμε
τόσο σημαντικά. Το ποδόσφαιρο είναι το καλύτερο δεύτερο πράγμα στον κόσμο. Και
ειδικά σε μία εποχή που έχουμε άλυτα πολλά «πρώτα» πράγματα είναι μεγάλη
υπόθεση να βρισκόμαστε και να τσακωνόμαστε για το αν είναι καλύτερος ο Μέσσι ή
ο Ρονάλντο, αν έπρεπε να παίξει βασικός ο Καραγκούνης και αν είναι αργός ο
Τζιόλης.
Μακάρι να ήταν
αυτά τα προβλήματά σας, λένε οι κακοπροαίρετοι. Και δεν μπορούν να καταλάβουν
ότι για αυτόν το ένα μήνα αυτά είναι τα προβλήματά μας. Για αυτό είναι τα
καλύτερα καλοκαίρια μας κάθε τέσσερα χρόνια…
Καλό αγώνα να
έχουμε, και ελπίζω να μην μας στοιχειώσει πάλι αυτός ο Τζιόλης στα χαφ…
Ο Μάκης Χατζούλας γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Απόφοιτος του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών με μεταπτυχιακό στα Εφαρμοσμένα Οικονομικά Μαθηματικά. Μέλος ΔΣ του «Δικτύου» για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Επιχειρηματίας, διευθύνει μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες ένδυσης στην Ελλάδα με πλούσια εξαγωγική δραστηριότητα.
