Όσοι έπεσαν από τα σύννεφα με τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, εκτός ότι αγνοούν βασικά ιστορικά δεδομένα σχετικά με το φαινόμενο του εκφασισμού μιας κοινωνίας, πρέπει να προετοιμαστούν για να ξαναπέσουν ακόμη μια φορά( με τις επόμενες βουλευτικές εκλογές).
Η σύγκριση των ποσοστών της οργάνωσης με τα μηδαμινά ποσοστά που έπαιρνε σε παλιότερες εκλογικές αναμετρήσεις και η άποψη ότι σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος, άρχισε να στρέφεται προς τους Ναζιστές μετά το 2010, όπου η χώρα πέρασε στην εποχή των μνημονίων, είναι μια στατιστική διαπίστωση, που αποκαλύπτει μόνο τη μισή αλήθεια.
Η άλλη μισή είναι ότι πολλές από τις θέσεις και απόψεις που εκφράζονται σήμερα από την Χρυσή Αυγή, υπήρχαν χρόνια σε πολλούς ψηφοφόρους, που μέχρι το 2010 στήριζαν τα δύο κόμματα (βασικά τη Ν.Δ., αλλά και το ΠΑΣΟΚ) τα οποία κυβέρνησαν την χώρα την περίοδο της Μεταπολίτευσης.
Το μεταπολιτευτικό κράτος ποτέ δεν εκκαθαρίστηκε (ιδιαίτερα σε στρατό, αστυνομία και δικαιοσύνη) από τα φιλοφασιστικά σταγονίδια, αντίθετα αφελώς (;) επιχείρησε να τα αφομοιώσει, θεωρώντας πως έτσι θα τα εξαφανίσει. Ή μήπως οι μαυραγορίτες του παρελθόντος, έγιναν οι... σεβάσμιοι οικονομικοί παράγοντες του παρόντος;( σχετικά με τις σχέσεις μιντιακής και οικονομικής εξουσίας με τον φασισμό δείτε το ντοκιμαντέρ ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε.).
Η άνοδος και η σταδιακή επικράτηση (μετά το Κραχ του 1929) του Ναζισμού – Φασισμού την περίοδο του Μεσοπολέμου είναι το ιστορικό προηγούμενο που μας αποκαλύπτει πως ο Ναζισμός δεν είναι μία παρένθεση στην ιστορική πορεία, αλλά μια χρήσιμη εφεδρεία του καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης, που βγαίνει στο προσκήνιο σε συνθήκες παρατεταμένης κρίσης.
Ο Ναζισμός δεν περιορίζεται μόνο στα... μυαλά των ποιο πολιτικά καθυστερημένων τμημάτων της κοινωνίας, ούτε είναι μια παρακμιακή ιδεολογία, αντίθετα επωάζεται μεθοδικά στους κόλπους της άρχουσας τάξης και σε περιόδους κρίσης εξαπλώνεται στις μάζες, αποκτώντας χαρακτηριστικά μαζικού πολιτικού κινήματος. Η άνοδος της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη είναι ένα γεγονός που αποτυπώθηκε και στις Ευρωεκλογές, όπως γεγονός είναι και ο ρόλος των αστικών κομμάτων ( π.χ. συγκυβέρνηση αστικών κομμάτων με ακροδεξιά κόμματα σε Αυστρία, Νορβηγία) στην απενοχοποίηση των Ναζί, μέσω της ανιστόρητης και αντιδραστικής θεωρίας των δύο άκρων.
Στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου (με χρεοκοπημένη την αξιοπιστία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας) τα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα βλέποντας πως η κοινωνική τους θέση κλονίζεται, υποστηρίζουν και αποδέχονται τις ακροδεξιές ιδέες και συνασπίζονται γύρω από τα νέα ακροδεξιά κινήματα που εμφανίζονται στο προσκήνιο υπό τον φόβο επικράτησης των Κομμουνιστών. Τα σύστημα για να ξεφύγει από την κρίση του χρειάζεται υπάκουους και παραγωγικότερους εργάτες. Τα ακροδεξιά κινήματα εγγυώνται και τα δύο. Η διάλυση των συνδικάτων και η επιβολή εργασιακής πειθαρχίας από το κράτος που ξεπερνά τους ταξικούς ανταγωνισμούς με φλυαρίες περί φυλετικής ανωτερότητας και εθνικής ενότητας ταιριάζει γάντι στους σκοπούς των βιομηχάνων, οι οποίοι στηρίζουν απλόχερα τους ακροδεξιούς. Επίσης σύμμαχος της ακροδεξιάς είναι και η εκκλησία, η οποία θορυβημένη από τις ριζοσπαστικές ιδέες που κηρύσσουν την ανεξιθρησκεία και την αθεΐα, βλέπει τον κίνδυνο της μείωσης του... κύκλου εργασιών της (και δρα όπως άλλωστε κάθε εταιρία).
Στην Ελλάδα τον 20ου αιώνα η ακροδεξιά δεν ήταν ένα περιθωριακό ρεύμα περιορισμένης εμβέλειας, όπως πιστεύουν πολλοί. Από τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα ήταν βασική ιδεολογική συνιστώσα της άρχουσας τάξης, ενώ από τα μέσα περίπου του 20ου αιώνα ο αντικομμουνισμός και μέχρι την πτώση της Χούντας γίνεται επίσημη κρατική ιδεολογια.
Η ακροδεξιά στην Ελλάδα έχει τις ρίζες της στη δικτατορία Πάγκαλου, στον μεγαλοιδεατισμό του Ελ. Βενιζέλου με το γνωστό ιδιώνυμο, στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου με τον «Γ’ Ελληνικό Πολιτισμό», στους μαυραγορίτες- χύτες- ταγματασφαλίτες της Κατοχής, στις αντικομουνιστικες κορώνες του γέρου της... Δημοκρατίας όπου μεταξύ άλλων επέβαλλε... δημοκρατικά πως «...αν συμβή να υπάρξουν διδάσκαλοι, όχι ανήκοντες, αλλά και απλώς συμπαθούντες ή ανεχόμενοι την κομμουνιστικήν προπαγάνδαν δεν έχουν θέσιν εις την Εκπαίδευσιν».
Από τις ακροδεξιές παρακρατικές ομάδες της μετεμφυλιακής περιόδου, τις εκλογές βίας και νοθείας, την δολοφονία του Λαμπράκη, το παλατιανό πραξικόπημα, τα ξερονήσια, τις φυλακίσεις, την...Επανάσταση της 21ης Απρίλη(αλήθεια οι... συνέλληνες των ΕΑΤ-ΕΣΑ πλήρωσαν για τις πράξεις τους;), μέχρι το 2010, όπου ένα ακροδεξιό Κόμμα (ΛΑΟΣ) μπαίνει στην κυβέρνηση μαζί με τους άλλους δύο... εθνοσωτήρες μας.
Η ακροδεξιά πλέον είναι πλήρως απενοχοποιημένη στην συνείδηση σημαντικού μέρους του κοινωνικού συνόλου. Οι υπουργοποιήσεις ενός ακροδεξιού τηλεπλασιέ βιβλίων και ενός... τσεκουροφόρου δικηγόρου, οι δημόσιοι ναζιστικοί χαιρετισμοί του Μηχαλολιάκου, οι γρονθοκόπηση βουλευτίνων σε τηλεοπτικές εκπομπές και οι... στενές επαφές του γγ της κυβέρνησης Τάκη Μπαλτάκου μαζί της, μαρτυρούν πως είτε με την κουκούλα του φιλογερμανού καταδότη Ελλήνων πατριωτών, είτε με τις στολές παραλλαγής των Χρυσαυγιτών, είτε με κοστούμι και γραβάτα από τα έδρανα της βουλής, είτε με 0,02%, είτε με 10% της κάλπης θα είναι πάντα το ίδιο συστημική.
Νταβατζής των εφοπλιστών στο Πέραμα, που βαράει προσοχή σε κάθε εξουσία και μαχαιρώνει άνανδρα κάθε αδύναμο και κοινωνικά αποκλεισμένο. Προστάτης των αφεντικών στις γνωστές και άγνωστες Μανωλάδες της ελληνικής περιφέρειας, όπου πακιστανοί και άλλοι ξεπουλούν την εργατική τους δύναμη κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί. Πιστό σκυλάκι κάθε βιομηχάνου που θέλει να επικρατεί στο εργοστάσιό του ησυχία, τάξη και ασφάλεια.
Και τότε γιατί τους βάζουν φυλακή και όλα τα ΜΜΕ είναι εναντίον τους, αφού κάνουν τόσο καλά την βρόμικη δουλειά;
Η απάντηση έχει δύο σκέλη. α) Γιατί σε τούτη την χώρα (2η σε θύματα στον αγώνα κατά του φασισμού μετά την Ε.Σ.Σ.Δ.) με τα χίλια στραβά και ανάποδα ο φασισμός μέσα στον λαό δεν στέριωσε ποτέ. Οι όψημοι τηλεοπτικοί αντιφασίστες (τύπου Πρετεντέρη) μόνο κακό δεν κάνουν στην άνοδο της Χ.Α. β) Το σημαντικότερο είναι ότι οι χρυσαυγίτες βιάστηκαν να παίξουν τον ρόλο τους. Έναν ρόλο παρόμοιο με αυτόν του δεξιού τομέα στην Ουκρανία. Για την ώρα το σύστημα έχει ανάγκη από μια... σοβαρή Χρυσή Αυγή, όταν ζορίσουν και άλλο τα πράγματα τα τάγματα εφόδου των ναζιστών θα δρούν πλάι-πλάι με τις κρατικές δυνάμεις καταστολής.
Πρέπει επιτέλους να σταματήσει το παραμύθι που λέει πως οι ψηφοφόροι των Ναζί είναι κάποιοι παραπλανημένοι πολίτες που δεν είδαν, δεν ξέρουν, δεν άκουσαν και πως από αντίδραση τους ψηφίζουν, χωρίς να συναινούν στις πράξεις βίας. Πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας, στην Ελλάδα του 2014 έχουμε μισό εκατομμύριο νεοναζιστές- φασίστες και όπως είχε γράψει ο Ραφαηλίδης «Ο φασίστας είναι μια μούμια που της φύγαν όλοι οι χυμοί της ζωής, είναι ένας νεκροζώντανος ένας ζόμπι που πρέπει να ταφεί το ταχύτερο, καταρχήν για λόγους δημόσιας υγείας».
Ο πασοκονεοδημοκράτης αγρότης (ένα παράδειγμα που δεν αφορά μόνο τους αγρότες) της δεκαετίας του 1990 που το έπαιζε αγρότοεπιχειρηματίας πίνοντας από το πρωί τσίπουρα με τα λεφτά των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων στο καφενείο του χωριού, ενώ είχε στην δούλεψη του αλβανούς οικονομικούς μετανάστες. Τα μεσημέρια έκανε ένα διάλυμα από την σκληρή... δουλειά και έπαιρνε τηλέφωνο τον προσωπικό του χρηματιστή στην Αθήνα για να μάθει ποιες μετοχές έκαναν limit up και τις νύχτες έδειχνε την... ελληνική λεβεντιά του σε αλλοδαπές ιερόδουλες. Αυτός λοιπόν που σήμερα τον πνίγουν τα χρέη από τα διακοποδάνεια, τα εορτοδάνεια του παρελθόντος ξύπνησε από το μεθύσι του, το 2014 και ξαφνικά θυμήθηκε το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας και αρματώθηκε με πλαστικές γαλανόλευκες σημαιούλες (από αυτές που του ξέμειναν από τις προεκλογικές συγκεντρώσεις του χθες) για να σώσει την Ελλάδα από τους τραπεζίτες και τους ξένους, για το νέο 1821!
Ο μικροαστός δεν έχει την δύναμη να δει τα μούτρα του στον καθρέπτη και να αναλάβει τις ευθύνες του, διότι έμαθε πάντα να τις μεταθέτει σε κάποιον άλλο και να παίρνει το ρόλο του προβάτου που περιμένει τον επόμενο ποιμένα- σωτήρα. Τον επόμενο, Ανδρέα, Κωστάκη, Γιωργάκη, Αντωνάκη κτλ. Τζόγαρε, δανείστηκε και αφού τα τίναξε όλα στον αέρα άρχισε να τρώει και από το μέλλον των παιδιών του. Τώρα μιξοκλαίγεται, ενώ στέκεται στις ουρές της ξεφτίλας για μερικά τζάμπα τρόφιμα (μόνο για Έλληνες) χωρίς να τον νοιάζει αν το χέρι που σήμερα τον ταΐζει, αύριο θα είναι το ίδιο που θα τον χτυπήσει. Μέχρι πριν μερικά χρόνια τα Χριστούγεννα στόλιζε το σπίτι του από την καμινάδα μέχρι τα θεμέλια του υπογείου με λαμπιόνια σε μια επίδειξη αμερικάνικου βλαχομπαροκ και τώρα οι απλήρωτοι λογαριασμοί ρεύματος έχουν γίνει στοίβα.
Αυτός ο μονίμως προδομένος και εξαπατημένος απόγονος των αρχαίων Ελλήνων περιμένει στωικά να ξανάρθουν εκείνα τα περασμένα μεγαλεία, τότε που πέρναγε και ξαναπέρναγε και... ξαναματαπέρναγε μέσα σε 2 λεπτά από τον ίδιο δρόμο με το αυτοκίνητο ( με δάνειο και αυτό) των 2500 κυβικών και το κρεμασμένο χέρι από το μισάνοιχτο παράθυρο κόντευε να ακουμπήσει την άσφαλτο και φυσικά με τα σκυλοποπ να παίζουν μεσημεριάτικα στην τσίτα, ενώ δεν παρέλειπε να τιμά και την ελληνική παράδοση πάνω στα τραπέζια, κρατώντας στο ένα χέρι το πούρο και στο άλλο χέρι το σουβλάκι.
Τότε που ένοιωθε άρχοντας και σκόρπαγε τα πεντοχίλιαρα σαν να ταν πετσετάκια στα κλαρίνα, στα μπουζούκια, στους οίκους ανοχής, στις τσόχες για να καλύψει τις ανασφάλειες του και να συγκαλύψει την πνευματική του φτώχεια. Τότε που ο Τσοβόλας τα... έδινε όλα και ο Ανδρίκος έκανε ένα... σπιτάκι με άτοκα δάνεια του υπουργικού συμβουλίου! Τότε που ζούσε και βασίλευε το αμερικάνικο όνειρο σε greek version με γαρίφαλα στις πίστες και σπασμένα πιάτα.
Τότε που ένιωθε ρίγος συγκίνησης όταν η Άννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη έφερνε τους Ολυμπιακούς αγώνες και μαζί τους, έφερνε και ένα βαπόρι από ακάλυπτες επιταγές για τα υπερκοστολογημένα ολυμπιακά έργα που έπρεπε κάποτε να πληρωθούν, τότε που μια 1η θέση στην Eurovision ή στο Euro ήταν αρκετή για ξεχυθούν στους δρόμους και στις πλατείες οι νεοέλληνες και να επιβαρυνθούν τα δημόσια ταμεία με άχρηστα έξοδα για αμφιβόλου αισθητικής φιέστες. Τότε που όλοι ζούσαν καλά και μεις καλύτερα.
Τότε που και αυτός δεν ψήφιζε Χ.Α. αλλά ότι και να ψήφιζε ήταν το ίδιο φασίστας με σήμερα. Απλά τότε ήταν χειροκροτητής πότε των γαλάζιων, πότε των πράσινων (βασικά πάντα των νικητών), αφού... λεφτά υπήρχαν και μαζί τους υπήρχε ζωντανή και η ελπίδα για μια θέση στο δημόσιο και ας ήταν τελειόφοιτος νηπιαγωγείου !
Και λοιπόν, μαζί τα φάγαμε; Σε καμιά περίπτωση δεν ισχυρίζομαι αυτό. Απλά οι χρυσαυγίτες (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πρώην Πασοκος αφισοκολλητής Μπούκουρας) έχουν τόσο οργή για τους πολιτικούς που κυβέρνησαν, όχι γιατί τρώγανε δημόσιο χρήμα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά γιατί δεν κατάφεραν να φάνε και αυτοί μαζί τους κανένα ψίχουλο.
Έως τότε ξέρετε σεις ποιοι φταίνε, οι Γερμανοί, οι Αλβανοί, οι Αριανοί (όχι της γνωστής μέτριας ομάδας Β΄ Εθνικής), οι Εβραίοι, οι Τούρκοι, οι μετανάστες, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλλοι, τα Ελοχίμ και οι... ψεκαστήρες των αεροπλάνων που ρίχνουν αέρια βλακείας!
Ο Γιώργος Σιάμινος γεννήθηκε στα Σέρβια Κοζάνης (30/7/1984). Τελείωσε τις προπτυχιακές ( Ιστορικός-φιλόλογος) και μεταπτυχιακές σπουδές (Ιστορική Δημογραφία) στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Κέρκυρα). Μεταξύ άλλων υπήρξε μέλος της συντακτικής ομάδας φοιτητικού περιοδικού και υπεύθυνος φοιτητικής κινηματογραφικής λέσχης.
Ο Γιώργος Σιάμινος γεννήθηκε στα Σέρβια Κοζάνης (30/7/1984). Τελείωσε τις προπτυχιακές ( Ιστορικός-φιλόλογος) και μεταπτυχιακές σπουδές (Ιστορική Δημογραφία) στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Κέρκυρα). Μεταξύ άλλων υπήρξε μέλος της συντακτικής ομάδας φοιτητικού περιοδικού και υπεύθυνος φοιτητικής κινηματογραφικής λέσχης.
