Δεν πτοείσαι όμως. Συνεχίζεις και κοιτάς
τις φωτογραφίες. Αγαπημένα πρόσωπα παγωμένα στο χρόνο. Δεν είναι αστείο; Ακόμη
και όταν δεν υπάρχουν, υπάρχουν αυτά τα κομμάτια χαρτιού που σε συντροφεύουν
στην υπόλοιπη ζωή σου. Κοιτάζοντας τα, λοιπόν, περνάει ολόκληρη η ζωή μπροστά
από τα μάτια σου. Οι χαρές, οι λύπες, οι καυγάδες, ακόμη και οι παραξενιές.
Κάποτε σε εκνεύριζαν. Όχι πια. Τώρα τα θυμάσαι χαμογελώντας.
Άτιμο πράγμα οι αναμνήσεις. Είσαι
καταδικασμένος να ζεις με αυτές, χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα. Και όταν
νιώθεις την ανάγκη να πεις ένα σ’αγαπώ ,
που θα το πεις; Στις αναμνήσεις σου ή στις φωτογραφίες σου; Και έτσι αρχίζεις
να απογοητεύεσαι και να σκέφτεσαι πως θα συνεχίσεις να ζεις με αυτές τις
αναμνήσεις, που τώρα σε πληγώνουν.
Και φτάνουμε στη συνήθεια. Είναι το πιο
τρομακτικό απ’ όλα. Είναι αδιανόητο το γεγονός πως ο άνθρωπος συνηθίζει την απώλεια. Φυσικά αυτό
δε σημαίνει πως έπαψε να του λείπει ή να τον αγαπά, απλά να…. συνήθισε στην
απουσία. Γιατί έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος. Να χαίρεται, να αγαπά, να
πληγώνεται, να υποφέρει και σταματά.. Αρχίζει πάλι από την αρχή.
Στέκεται εκεί ανήμπορος μπροστά από το χρόνο, γνωρίζοντας
ότι θα νικηθεί. Και τι του μένει; Οι φωτογραφίες και οι αναμνήσεις να τον
συντροφεύουν στην υπόλοιπη ζωή του που να του
θυμίζουν όλη αυτή την αγάπη.΄
H Πωλίνα Ντέμου γεννήθηκε το 1990 στα Σέρβια Κοζάνης.
Από μικρή ονειρευόταν να γίνει δημοσιογράφος και τα κατάφερε. Είναι απόφοιτη του τμήματος Επικοινωνίας,
Μέσων και Πολιτισμού της Παντείου.Έχει εργαστεί ως μαθητευόμενη στην ιστοσελίδα pheme.gr και στον
ραδιοτηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ.
