Αγαπητέ αναγνώστη τις προηγούμενες ημέρες στην Ελληνική κοινωνία
πραγματοποιήθηκε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της, όχι δεν αναφέρομαι στο μουντιάλ,
εννοώ τις πανελλαδικές εξετάσεις. Θεωρώ τις εξετάσεις αυτές ένα γεγονός
(δυστυχώς) εξαιρετικής σημασίας, διότι σε ένα βαθμό καθορίζει
το επαγγελματικό και όχι μόνο, μέλλον των παιδιών. Άραγε ένας βαθμός καθορίζει την
ικανότητα ενός παιδιού? Οι επιδόσεις του σε ένα εικοσαήμερο περίπου αποδεικνύουν
την εξυπνάδα του? Την προοπτική του? Κατά την γνώμη μου τα παιδιά είναι ότι πιο
αγνό και πιο ελπιδοφόρο έχουμε να επιδείξουμε ως άνθρωποι, στηρίζοντας σε αυτά την
ελπίδα ότι θα βελτιώσουν το μέλλον μας. Πιστεύω στα νέα παιδιά, πιστεύω ότι
κάθε γενιά είναι μια βελτιωμένη έκδοση της προηγουμένης άρα και καλύτερη.
Στηρίζω
πολλά στην αθωότητα τους, στις φρέσκιες ιδέες τους, στα όνειρα και στις φιλοδοξίες
τους, όπως άλλωστε με τον ίδιο τρόπο στήριξαν πάνω μας και οι μεγαλύτεροι από εμάς
την εξέλιξη της κοινωνίας. Ακούω πολύ συχνά το ρητό ‘’τόπο στα νιάτα’’ είναι
όμως έτσι? Δίνουμε στα παιδιά αυτά την κατάλληλη προετοιμασία, τα κατάλληλα εφόδια
έτσι ώστε όταν έρθει η ώρα τους για να πάρουν την τύχη αυτής της χώρας στα χέρια
τους, οδηγώντας την σε ένα καλύτερο μέλλον?
Από μικρή ηλικία ακόμη όταν ένα παιδί μπαίνει στο παιδαγωγικό
μας σύστημα, το οποίο υπόψιν κάθε αρμόδιος υπουργός θεωρεί τσιφλίκι του κάνοντας
τις ‘’απαραίτητες’’ αλλαγές για να μπει το στίγμα του ικανοποιώντας την ματαιοδοξία
του, μπαίνει σε ένα κυκεώνα εκπαιδευτικής ύλης που σπάνια ταιριάζει στην νεαρή ηλικία
και ωριμότητα του. Δεν νομίζω σε πολλές χώρες του πλανήτη ένα παιδάκι 5 έως 12 ετών
να πρέπει να δίνει βαρύτητα σε μαθήματα ειδικού περιεχομένου και όχι σε γενικές
γνώσεις σφαιρικού περιεχομένου. Στο γυμνάσιο και λύκειο τα παιδιά διδάσκονται μαθήματα
πανεπιστημιακού επιπέδου, κάνοντας μετάφραση αρχαίων κειμένων χωρίς όμως να μπουν
ποτέ στην ουσία των γνωμικών που οι αρχαίοι μας προγονοί αφήσαν ως παγκόσμια κληρονομιά.
Θα προτιμούσα ένα παιδί να μην ξέρει διπλά ολοκληρώματα, να μην ξέρει βιολογία υψηλού
επιπέδου μέχρι να έρθει η ώρα να το επιλέξει από μόνο του, όμως να γνωρίζει σε βάθος
τον Πλάτωνα, να γνωρίζει Γεωγραφία καλύτερα, να διδαχθεί αστρονομία και γενικά
να μάθει για τον κόσμο και την κοινωνία στην οποία πρόκειται να μπει σαν ενεργό
και ισότιμο μέλος. Αφού λοιπόν στρεσάρουμε και καταπιέσουμε τα παιδιά με την προετοιμασία
για τις πανελλήνιες, στερώντας τα από τον ελεύθερο χρόνο και τις παιδικές απολαύσεις
τους, έρχεται η ώρα να γίνουν φοιτητές, περνώντας λοιπόν από τον απόλυτο έλεγχο
στην απόλυτη ελευθερία. Πολιτικές παρατάξεις παραμονεύουν για να τα προσυλιτίσουν,
καθηγητές που συνήθως βλέπουν τους φοιτητές σαν ένα συστημικό γρανάζι και όχι
σαν ένα σφουγγάρι γνώσης. Γενικά στην Ελληνική κοινωνία έχει στηθεί ένα οικονομικό
σύστημα στηριζόμενο στις φοιτητικές κυψέλες χαρακτηρίζοντας τους ως πελάτες και
όχι σαν την εκπαιδευομένη πρώτη ύλη του αύριο.
Και όταν λοιπόν ένας νέος βγει από αυτό το δαιδαλώδες
μονοπάτι σε μια κοινωνία στην οποία κυριαρχεί ο νομός της ζούγκλας, στην οποία
η ανομία έχει βαφτιστεί δημοκρατία, η συκοφαντία ελευθερία λογού και η
καταπάτηση του κοινωνικού συνολικού καλού έναντι το προσωπικού συμφέροντος σαν
κάτι φυσιολογικό, περιμένουμε από αυτούς με ταχυδακτυλουργικό τρόπο να δώσουν
τις λύσεις, να επιδείξουν ανωτερότητα και αισιοδοξία, προσπαθώντας ταυτόχρονα
να τους τσακίσουμε στον ρεαλισμό της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας.
Δυστυχώς η Ελληνική κοινωνία βιώνει μια παρακμή, η οικονομική
κρίση φανέρωσε και μια κρίση αξιών βγάζοντας στην επιφάνεια κρούσματα φασισμού
και εσωστρεφείας. Εύχομαι όμως η νέα γενιά σαν ένας σύγχρονος Οδυσσεας να μην ενδώσει
στις σειρήνες της εποχής αλλά να μας οδηγήσει στην Ιθάκη μιας κοινωνίας που όλοι
ονειρευόμαστε. Δεν είναι εύκολο ούτε και μπορεί να γίνει αμέσως. Αν όμως δώσουμε
τον χώρο σε αυτά τα παιδιά να εκφραστούν και τα αφουγκραστούμε πραγματικά μπορεί
και να ανακαλύψουμε μια νέα Ελλάδα που υπομονετικά περιμένει να την πάρουν στα σοβαρά.
Αν τους δείξουμε τον σωστό δρόμο και τους προστατέψουμε μπορούν να αποτελέσουν
τον φάρο ενός λαού που κάποτε αποτελούσε το κέντρο και παράδειγμα όλου του κόσμου
Εύχομαι σε όλους τους μαθητές καλή επιτυχία και θέλω να τους
πω ότι ένας βαθμός δεν τους καθορίζει, αυτό που τους καθορίζει είναι οι πράξεις
τους. Ας αποδείξουν την αξία τους στην κοινωνία. Τους περιμένουμε
O Σωκρατης γεννήθηκε το καλοκαίρι του 1982 στα
Κρανίδια.Μεγάλωσε και πήγε σχολείο στα Σέρβια εως ότου έφυγε στην Ιταλία για να
σπουδάσει Οικινομικά.
Είναι ελέυθερος επαγγελματίας,λατρεύει τον τόπο του και τον
αθλητισμό,γι’αυτό και μόλις επέστρεψε στα Σέρβια,με τον αδερφό του Δημήτρη και
μια παρέα φίλων επανίδρυσε τον αθλητικό σύλλογο μπάσκετ Αναγέννησης Σερβίων,ο
οποίος σήμερα αριθμεί 150 μέλη,ενώ ο σύλλογος διαδραμάτησε σημαντικό ρόλο στην
αποπεράτωση του κλειστού γυμναστηρίου Σερβίων.
Στις τελευταίες δημότικες εκλογές τον Μάη του 2014 είχε την
τιμή να τον εμπιστευούν οι συμπολίτες του με την ψήφο τους,εκλέγοντάς τον
δημοτικό σύμβουλο.
Συμμετέχει ενεργά σε διαφόρους συλλόγους της περιοχής και
δράσεις
