Μου αρέσουν τα ταξίδια. Και σε ποιον δεν αρέσουν άραγε; Λένε πως ο άνθρωπος που δεν ταξιδεύει είναι σαν να έχει διαβάσει μια μόνο σελίδα από ένα συναρπαστικό βιβλίο.
Δεν ψάχνω πλέον μόνο σε χάρτες ή δεν ρωτάω μόνο φίλους και γνωστούς. Ψάχνω στο μεγαλύτερο χάρτη που υπάρχει, το διαδίκτυο και θεωρητικά μπορώ να ρωτήσω όλους τους κατοίκους αυτού του πλανήτη.
Αποφασίζω για τον προορισμό γκουγκλάροντας (το γκουγκλ είναι φίλος μας) και αφού διαβάσω τα απαραίτητα blog και εμπειρίες μπορώ πλέον να οραματιστώ τον εαυτό μου σε ένα προορισμό.
Εννοείται αν έχει πάει και κανένας γνωστός θα μάθω περισσότερα αλλά το σίγουρο είναι πως θα ψάξω και θα διασταυρώσω ότι πληροφορία πέσει στα χέρια μου.
Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως θα έχω και ένα απόλυτα οργανωμένο ταξίδι. Αρχικά γιατί δεν είμαι αυτός ο τύπος αλλά και επειδή πολλές φορές η τεχνολογία μπορεί να σε εγκαταλείψει.
Σύμμαχοι μου στο τι επιλογές έχω στον κάθε προορισμό είναι το yelp και το 4square. Με λίγα λόγια αν ένα μπαρ το αγαπάνε οι ντόπιοι ή ενα εστιατόριο “is swarming” οι πιθανότητες είναι πως this the place to be. Μέχρι τώρα με αυτό τον τρόπο έχω ανακαλύψει ένα υπέροχο μπρεκφασταδικο στο Παρίσι που δεν ήξερε ούτε η κολλητή μου που μένει μόνιμα εκεί, ένα swing club στο Λονδίνο και διάφορα άλλα. Φυσικά, ενώ ποτέ στο παρελθόν δεν άφηνα το σχόλιο μου στο booking.com ή στο tripadvisor, στο yelp και στο 4square δεν παραλείπω ποτέ να γράψω αν τελικά το μέρος ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου ή όχι.
Είμαι αυτό που λέμε (ή λέω καθώς δεν ξέρω αν είναι δόκιμους ο όρος) “social traveler”.
Μέχρι εδώ καλά. Άλλωστε η βασική λειτουργία του 4square πέρα από το σύνηθες stalking είναι να σε βοηθήσει να επιλέξεις τι θα κανείς βάση συστάσεων ανθρώπων που έχουν επισκεφθεί το μέρος και έχουν αφήσει κάποιο σχόλιο.
Παράλληλα όμως με την πρακτική χρήση των social media σε ένα ταξίδι, έχει συμβεί και κάτι άλλο που με έχει ανησυχήσει.
Η επιθυμία και μερικές φορές η αγωνία του να μοιραστείς τις εμπειρίες σου real time στο Instagram (ιδιαίτερα εγώ), Facebook, Twitter κτλ.
Έχω πιάσει τον εαυτό μου ούκ ολίγες φορές τη στιγμή που έρχεται μπροστά μου ενα υπέροχο πιάτο φαί, να λυσσάω στην πείνα και αντί να πέσω με τα μούτρα, βγάζω το κινητό μου να το βγάλω φωτογραφία και καθώς το δοκιμάζω και επιβεβαιώνω πως είναι πεντανόστιμο να το ανεβάζω ταυτόχρονα στο Instagram.
Σίγουρα κάτι είναι λάθος με αυτή την εικόνα έτσι δεν είναι;
Συνηδητοποίησα πως η χαρά μιας καινούργιας εμπειρίας για κάποιο λόγο είναι πιο ολοκληρωμένη όταν τη μοιράζομαι. Και ναι “happiness is only great when it is shared”αλλά δεν νομίζω να είχε αυτό στο μυαλό του ο πρωταγωνιστής του “Ιnto the Wild”.
Στην αρχή αποφάσισα να αγνοήσω τις σκέψεις μου περί διαδικτυακής κοινωνικότηταςκαι να εστιάσω στο ότι εγώ σε αντίθεση με άλλους έτσι και αλλιώς δεν μοιράζομαι προσωπικές στιγμές μου αλλά στιγμές του ταξιδιού.
Μάλιστα. Η σκέψη αυτή όσο και βολική να ήταν δεν κράτησε για πολύ καθώς και το ταξίδι προσωπική στιγμή είναι.
Τι κάνει λοιπόν ένας άνθρωπος που είναι εκ των πραγμάτων ενεργός στα social media και έχει μάθει να μοιράζεται στιγμές εδώ και έξι χρόνια;
Πως βρίσκεις ισορροπία μεταξύ του μοιράζομαι και απολαμβάνω και του εκτίθεμαι;
Δεν έχω απάντηση. Ξέρω όμως πως από τότε που αντιλήφθηκα τι κάνω και τι μπορεί να σημαίνει αυτό για έναν συνταξιδιώτη μου είμαι πολύ πιο χαλαρή όταν έρχεται ένα πιάτο φαί μπροστά μου. Τουτέστιν το τρώω και δεν το φωτογραφίζω. (για να μην υπερβάλω, δεν μεταλλάχτηκα….υπάρχουν φορές που η κάμερα νικάει το στομάχι μου)
Και όσο και να αγαπώ το Instagram ή να θεωρώ το 4square τον καλύτερο τουριστικό οδηγό, είναι απερίγραπτο το συναίσθημα του να βιώνω κάτι και το κινητό μου να βρίσκεται βαθιά χωμένο στη τσάντα μου.
[via]
